مدرنیسم و پست مدرنیسم و پیامدهای آنها در توسعه و روستا با تاکید بر ایران

نویسندگان
doi
10.30490/rvt.2018.59367
چکیده

  مقاله حاضر در پی نشان دادن پیامدهای نظری، روشی و سیاستی پدیده‏های نظری مدرنیسم و پست‏مدرنیسم در قلمرو توسعه و روستا با تأکید بر ایران است. استدلال می‌شود که مدرنیسم با تأکید بر اصولی چون قطعیت‏محوری، تخصص‏گرایی، یکسان‏سازی، خردباوری، و جهان‏گرایی پیشرفت، در عمل، علی‏رغم تأکید بر واقعیت، به تجریداندیشه از حیات واقعی دچار شد. در عوض، پست‏مدرنیسم با حمله به اصول و قطعیت­های مورد تأکید در مدرنیسم، به نسبیت اخلاقی و فرهنگی و احترام به تفاوت­ها در قالب اصول خود در تغییر و توسعه اهمیت می‏دهد. بنا به استدلال­های مقاله حاضر، تبعات این تحول نظری را می­توان در ظهور مؤلفه‏هایی چون کثرت‏گرایی رادیکال، به­کارگیری رویکرد کنشگر- شبکه در توسعه روستایی، اهمیت یافتن توسعه محلی و اشاعه تحقیق و توسعه مشارکتی، زمینه‏سازی برای شنیدن «صداهای دیگران فراموش­شده» و «جغرافیاهای حاشیه‏ای­شده» در فرایند توسعه مشاهده کرد.