فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه و هدف: کودکان مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک از دید حرکتی و تعادل مشکلات فراوانی دارند. ساختار کج قامت کودکان فلج مغزی اسپاستیک، عملکرد آن‌ها در فعالیت‌های روزمره را مختل می‌کند. به‌دلیل تنش دائمی عضلانی در این افراد یک اسپاسم دائمی در عضلات فلکسور آن‌ها دیده می‌شود. این شرایط همراه با دیگر ویژگی‌های بیماری، افراد را در حالت فقر حرکتی قرار می‌دهد. اخیراً تمرین در آب و خشکی در هر دو عرصة ورزش و توانبخشی در میان همگان و به‌ویژه افراد دارای محدودیت حرکتی محبوبیت بسیاری پیدا کرده است. هدف از این تحقیق، بررسی تأثیر روش تمرینی عملکردی در آب و خشکی بر تعادل و حس عمقی اندام تحتانی کودکان فلج مغزی دایپلژی بود.مواد و روش‌ها: 30 کودک فلج مغزی دایپلژی از طریق نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شده و به‌صورت تصادفی به دو گروه 15 نفرة تجربی (سن 63/1±33/9 سال، قد 06/0±32/1 متر، وزن 63/3±88/33 کیلوگرم) و کنترل (سن 30/1±46/9 سال، قد 05/0±30/1 متر، وزن 52/3±04/32 کیلوگرم) تقسیم شدند. به‌منظور ارزیابی تعادل ایستا یا تعادل پویا با استفاده از آزمون رساندن عملکردی (در سه وضعیت)، به‌منظور ارزیابی تعادل پویا از آزمون زمان برخاستن و راه رفتن، و ارزیابی حس عمقی مفصل (دورسی فلکشن) پیش و پس از انجام تمرین استفاده شد. گروه تجربی تمرین روی زمین شامل تمرین قدرتی، تعادلی، عملکردی و تمرین در آب را به مدت هشت هفته و به‌صورت چهار جلسه در هفته انجام دادند. برای بررسی داده‌ها از آزمون‌های تجزیه‌وتحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر دوراهه در سطح معناداری 05/0≥P استفاده شد.نتایج: پس از انجام هشت هفته تمرین ترکیبی آب و خشکی، بهبود معناداری در آزمون تعادل رساندن عملکردی (05/0>P) و حس عمقی مفصل مچ پا (001/0=P) و همچنین کاهش معناداری در زمان آزمون برخاستن و راه رفتن مشاهده شد (001/0=P). در هیچ‌یک از متغیرهای گروه کنترل تفاوت معناداری مشاهده نشد (05/0˃ P).نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که انجام تمرین عملکردی به‌صورت ترکیبی در آب و خشکی، می‌تواند اثر مفیدی بر بهبود تعادل، حس عمقی و در نهایت عملکرد حرکتی و راه رفتن کودکان فلج مغزی داشته باشد. همچنین انجام تمرین ترکیبی آّب و خشکی می‌تواند تعادل و حس عمقی مچ پای کودکان فلج مغزی دایپلژی را بهبود بخشد و به‌وسیلة بهبود تعادل و حس عمقی این کودکان می‌توان مشکلات حرکتی و زمین خوردن این کودکان را کاهش داد و گامی مؤثر در بهبود سلامتی و شیوة زندگی آن‌ها برداشت. بنابراین انجام این تمرین عملکردی ترکیبی به مربیان و درمانگران توصیه می‌شود.