شناسایی پیشرانهای تحقق کشاورزی دانشبنیان با تأکید بر توسعۀ فناوری (مطالعه موردی استان کرمانشاه)
نویسندگان
1 دانشیار گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه گیلان
2 دکتری اقتصاد، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی
3 استادیار گروه اقتصاد، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی
4 استادیار گروه اقتصاد، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی
doi
10.30479/jfs.2021.15383.1281چکیده
هدف: کشاورزی دانشبنیان و توسعه فناوری در قلب آن، امروزه بهعنوان یکی از مهمترین عوامل شکل دهنده توسعه در جوامعی همچون ایران، شناخته شده است. انتظار میرود، کاربرد بیشتر دانش در فعالیتهای بخش کشاورزی به مهار بحرانهایی؛ مانند کمبود مواد غذایی، کمیابی آب شیرین و مشکلات زیست محیطی کمک کند و موجب بهبود چشمگیر بهرهوری گردد. پیش از پاسخ به این سؤال که چه دانشها یا فناوریهایی برای تحقق کشاورزی دانشبنیان در یک جامعه مناسب است، باید به پیشنیازها و پیشرانهای آن، پرداخت. بنا بر ضرورت این مسأله، پژوهش حاضر با هدف شناسایی پیشرانهای آینده کشاورزی دانشبنیان در استان کرمانشاه، طراحی شده است.روش: این مقاله مبتنی بر روش تحلیل ساختاری است. شناسایی عوامل کلیدی در گام نخست، بهوسیله مصاحبههای عمیق و هدفمند با 31 نفر از خبرگان بخش کشاورزی استان، انجام شد. در نهایت، تجزیه و تحلیل اطلاعات بهوسیله تشکیل ماتریس اثرات متقابل و نرمافزار آیندهپژوهی میکمک صورت گرفت. در این گام، از روش پنل خبرگان با حضور 15 نفر استفاده شد.یافتهها: تعداد 14 عامل بهعنوان پیشرانهای تحقق کشاورزی دانشبنیان در استان کرمانشاه شناسایی شد.نتیجهگیری: یافتهها نشان میدهد؛ توسعه کشاورزی دانشبنیان در استان کرمانشاه، نیازمند بازنگری در متغیرهای ملی همچون جهتگیریهای سیاسی، نهادهای رسمی و حمایتهای دولتی و همچنین متغیرهای منطقهای؛ مانند آموزش، اصلاح فرآیندهای تصمیمگیری و مدیریتی میباشد.