تأثیر فقر روستائیان بر ردپای اکولوژیکی به عنوان شاخص تخریب محیط زیست در ایران
نویسندگان
1 دانشیار اقتصاد کشاورزی، دانشگاه سیستان و بلوچستان زاهدان، ایران
2 استادیار اقتصاد کشاورزی، دانشگاه جیرفت، جیرفت، ایران
doi
10.22077/vssd.2024.7876.1264چکیده
کیفیت محیطزیست و ذخایر منابع طبیعی مؤلفههای کلیدی رفاه برای انسانها در جهان هستند. ردپای اکولوژیکی شاخص مهمی است که میتواند با استفاده از آن فشار واردشده بر محیط زیست را به اطلاع افراد برساند تا انسانها یا سیاستمداران بتوانند برنامههای لازم را برای کاهش فشار طراحی و اجرا کنند. در این مطالعه با بهرهگیری از الگوی خودتوضیح برداری با وقفه گسترده به بررسی تأثیر فقر روستائیان بر ردپای اکولوژیکی به عنوان شاخص تخریب محیطزیست طی دوره 1380-1402 پرداخته شده است. نتایج نشان داد که یک رابطه بلندمدت و کوتاهمدتی بین فقر روستائیان و ردپای اکولوژیکی وجود دارد بطوریکه یک واحد افزایش در فقر روستائیان به اندازه 33/0 واحد در بلندمدت ردپایاکولوژیکی را افزایش میدهد همچنین مشاهده شد در کوتاهمدت یک واحد افزایش در فقر روستائیان به اندازه 65/1 واحد بر ردپایاکولوژیکی میافزاید. لذا اولین اقدام در جهت کاهش ردپای اکولوژیکی به در کشور، توجه به فقر در روستاها است، از این رو باید سیاست گذاری و اقدامات لازم در جهت کاهش فقر در روستاها انجام پذیرد.