تأثیر متقابل کاربرد و معنا بر فرم اشیاء
نویسندگان
1 دانشگاه تهران، پردیس هنرهای زیبا، دانشکده معماری
2 دانشکده معماری پردیس هنرهای زیبا دانشگاه تهران
doi
10.22059/jfava.2019.278994.666180چکیده
به طور عمده اشیاء در چرخه عمر خود با ابتکار یا اقتباس به وجود آمده، با گذر زمان فرمهای مختلف به خود گرفته و در نهایت رها شده و از بین میروند. سوالهای اساسی عبارتند از: فرم یک شیء بر چه مبنا و بر اساس چه فرآیندی و چگونه با نیازهای کاربردی و معنایی انسان مرتبط میشود؟ و دلیل بهرهمندی برخی اشیاء از ارزشهای نمادین چیست؟ این مطالعه، محیط زندگی را به عنوان سیستمی در نظر میگیرد که در آن انسانها و اشیاء به طور مداوم باهم در تعاملاند تا محیط حالت تعادلی خود را حفظ کند. هدف پژوهش بررسی فرم شیء در چرخة عمر خود در مواجه با خواستها و نیازهای کاربردی و معنایی انسان است. انسان به جهت استفاده و فرم دادن به شیء، و شیء به وسیلة قابلیتهای بالقوة خود با انسان ارتباط برقرار میکند. روش این تحقیق کیفی است و با بهره مندی از فرآیندی استقرایی به دنبال تبیین تمام روابط ممکن بین کاربرد، معنا و فرم است. در یک فرآیند و مدل نُه مرحلهای چگونگی توسعة فرم اشیاء در ارتباط با معنا و کاربرد مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. یافتهها نشان میدهد که علی رغم تغییرات در طول زمان فرم شیء نیازهای کاربردی و معنایی انسان را در سطوح مختلفی تأمین میکند.