سرآغاز تاریخنگاری هنر اسلامی در بوتۀ استشراق، استعمار، مجموعه داری
نویسندگان
1 دکترای تاریخ تطبیقی و تحلیلی از دانشگاه تهران/ دانشنامه جهان اسلام
doi
10.22059/jfava.2019.274307.666134چکیده
عرصۀ تاریخنگاری و مطالعۀ هنر اسلامی حدود دو سدۀ پیش در مغربزمین نمایان شد. رویکردهای جدید تاریخنگاری و آشنایی با متون اسلامی، درک دستاوردهای تمدن اسلامی، از جمله هنر را سادهتر کرد. اندکی بعد، گروهی از معماران به شوق دیدار بناهای کهن اسلامی راهی اسپانیا شدند. دستاندازی استعماری یا روابط سیاسی قدرتهای غرب در سرزمینهای اسلامی، پای جهانگردان طراح و معمار را به این مناطق باز کرد. حاصل این سفرها انبوهی طرح و تصویر از بناهای کهن بود که مردم غرب را با معماری اسلامی آشنا میکرد. در مرتبهای دیگر، خرید و فروش اشیا با حضور مشتریان اروپایی و وساطت دلالان بومی، سیل آثار هنرها و صنایع کهن اسلامی را به مجموعههای غرب سرازیر کرد. در این بین، نقش نمایندگان موزۀ کنزینگتون جنوبی در لندن پررنگتر بود. در این نوشتار مراتب نخستین برخوردهای غربیان با میراث هنر اسلامی در سه مرحلۀ شرقشناسی، سفرهای هنرشناسان غرب به سرزمینهای اسلامی در دورۀ استعمار، و گردآوری آثار هنر اسلامی در مجموعههای غربی بررسی شده است. روش کار مطالعه و تحلیل اسناد، گزارشها، و مقالاتی است که خودِ غربیان دربارۀ پیشینۀ مطالعات هنر اسلامی نوشتهاند. در انتها روشن خواهد شد عرصهای که امروز با نام هنر اسلامی برای همۀ هنرپژوهان جهان دانشی شناخته و مدوّن است، محصول همین برخوردهای خام اولیه است.