بینامتنیّت نشانههای قیامت(اشراط الساعه) در قرآن و نهج البلاغه
نویسندگان
1 استادیارگروه معارف، واحد خمینی شهر ،دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
2 کارشناسی ارشدعلوم قرآنی، دانشگاه قرآن و عترت اصفهان، ایران
doi
چکیده
بینامتنیّت (تناص) یکی از مهمترین مباحث زبان شناسی است که در دورههای اخیر بیشتر مورد توجه زبان شناسان قرار گرفته است، ضرورت پرداختن به این بحث به این جهت است که در فهم بهتر متون به ما کمک میکند . سوال اصلی این پژوهش بررسی مسئله بینامتنیت بین قرآن و نهج البلاغه در بحث اشراط الساعه میباشد و روش تحقیق روش مقایسهای(تطبیقی) است. تناص در اشراط الساعه بین قرآن و نهج البلاغه در کتب مختلف به طور پراکنده در بعضی موارد به آن پرداخته شده است ولی به این صورت که کل قرآن مجید و نهجالبلاغه در بحث اشراط الساعه مورد بررسی قرار گرفته باشد برای اولین بار در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفته است و نتیجه و نوآوری این تحقیق کشف وجود شش مورد تناص است که پنج مورد آن تناص نفی متوازی و یک مورد آن تناص از نوع نفی کلی میباشد و موارد افتراق سیزده مورد است.
