تحلیل فضایی شاخصهای روستای هوشمند در سکونتگاههای پیراشهری (مطالعه موردی: روستاهای پیرامون کلانشهر تهران)
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 دانشیار گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22077/vssd.2023.6482.1197چکیده
مفهوم روستای هوشمند با هدف ارائه سیاستگذاری از پایین به بالا برطرف کردن چالشهای پیش روی توسعه روستا را هدف خود قرار داده است. هدف پژوهش حاضر تحلیل فضایی شاخصهای رهیافت روستای هوشمند در سکونتگاههای روستایی پیراشهری کلانشهر تهران در شهرستان اسلامشهر است. این تحقیق به روش توصیفی- تحلیلی و ازنظر هدف کاربردی و جامعه آماری تحقیق حاضر شامل دو گروه میباشد جامعه آماری گروه اول شامل روستاهای دوازدهگانه انتخابشده در شهرستان اسلامشهر دارای 34574 نفر جمعیت در قالب 10340 خانوار است که بیش از 95 درصد از جمعیت روستایی شهرستان را شامل میگردد.، برای تعیین حجم نمونه مورد پرسشگری در روستاها از فرمول کوکران استفادهشده است در این فرمول برای بهرهگیری از سطح اطمینان 95 درصد، حجم نمونه برابر 260نمونه روستایی تعیین گردیده است و به روش تصادفی مورد پرسشگری قرار گرفتند. گروه دوم شامل 30 نفر از کارشناسان، متخصصان و استادان دانشگاهی و مسئولان اجرایی شناساییشده در حوزه روستایی است. برای تجزیهوتحلیل دادهها، از نرمافزارهای AHP,ARAS و آزمون Tتک نمونهای در نرم افزارSPSS استفاده شده است . نتایج تحقیق مؤید آن است که از میان شاخصهای روستای هوشمند شاخص گردشگری هوشمند و انرژی هوشمند به ترتیب با میزان آماره 265/9 و 996/8 مهمترین شاخصهای روستای هوشمند در سطح روستاهای موردمطالعه بودهاند. شاخص انرژی هوشمند با میانگین33/3 در رتبه اول را و شاخص گردشگری هوشمند با آماره 31/3 در رتبه دوم اثرگذاری در شکلگیری رهیافت روستای هوشمند در منطقه موردمطالعه را به خود اختصاص داده است. درنهایت نتایج روش تصمیمگیری چندمعیاره ARAS نشان میدهد به لحاظ برخورداری از شاخصهای روستای هوشمند روستای نظامآباد و فیروز بهرام به ترتیب در رتبه اول و دوم و روستای ایرین در رتبه آخر ازنظر هوشمند سازی قرارگرفته است.