تحلیل نگرش کنشگران کلیدی از عوامل موثر بر ناپایداری توسعه مسکن روستایی (مورد مطالعه: روستاهای حاشیه زایندهرود فلاورجان)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی روستایی، گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 استاد گروه معماری و عضو هسته پژوهشی معماری روستایی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی روستایی، گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
4 استادیار جغرافیا و برنامهریزی روستایی، گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22077/vssd.2023.6468.1196چکیده
بهبود وضعیت مسکن روستایی و کاهش عوامل ناپایداری مسکن میتواند به بهبود کیفیت زندگی و توسعه پایدار کمک کند. پژوهش حاضر از لحاظ هدف، کاربردی و از نظر شیوه انجام از نوع ترکیبی (کمی و کیفی) است. در این پژوهش عوامل تاثیرگذار در ناپایداری مسکن روستاهای حاشیه زایندهرود شهرستان فلاورجان مورد بررسی قرار گرفته است. مشارکتکنندهگان در پژوهش، خبرگان و کنشگران صاحبنظر در 21 روستا حاشیه رودخانه زایندهرود، سطح شهرستان فلاورجان و استان اصفهان هستند که به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. اشباع نظری با تعداد 30 نفر محقق شد. برای جمعآوری اطلاعات، از فن مصاحبه نیمهساختارمند استفاده شد. در نهایت از بین عوامل (کشف شده)، پس از پالایش و دستهبندی 37 عامل کلیدی ناپایداری مسکن انتخاب گردید و گویههای استخراج شده با بهرهگیری از روش کیو اولویتبندی و دادههای جمعآوری شده در نرم افزار Kadeبا روش تحلیل مولفههای اصلی PCA و چرخش واریماکس مورد تحلیل قرار گرفتند. بر اساس یافتههای تحقیق، این نتیجه حاصل شد که چهار نوع دیدگاه متفاوت در ارتباط با عوامل ناپایداری مسکن روستایی وجود دارد. گروه دانشگاهیان (با اکثریت اعضای هیات علمی) بر عوامل حاکمیت بوروکراسی در دریافت تسهیلات و خدمات و ضعف بسترسازی برای دسترسی به بیمه تضمین کیفیت در صنعت ساختمان، گروه کارشناسان اجرایی (با اکثریت تحصیل کردگان) بر عامل افزایش هزینه ساخت مسکن، گروه دیپلمههای جامعه محلی و پژوهشگران بر عامل افزایش بیرویه هزینه ساخت مسکن و در نهایت گروه تحصیل کردگان جامعه محلی بر طولانی بودن زمان ارائه خدمات توسط دستگاههای متولی و افزایش هزینههای ساخت مسکن تاکید داشتند.