ارزیابی اثرات سیاستها و برنامههای بهسازی مساکن روستایی بر ساختار روستایی (مورد مطالعه: روستاهای شهرستان اردکان)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، واحد یادگار امام(ره)، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی روستایی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22077/vssd.2023.6394.1188چکیده
بهسازی مسکن در روستاهای کشور نیازمند دستیابی به شناختی جامع از اوضاع و شرایط اقتصادی - اجتماعی و فرهنگی جوامع روستایی از یکسو و آشنایی با معماری مساکن آنان از سوی دیگر است. هدف پژوهش حاضر ارزیابی اثرات برنامهها و سیاستهای بهسازی مسکن روستایی در ساختار روستایی است. روش تحقیق در این پژوهش از نوع توصیفی- تحلیلی است و دادهها بهروش پیمایشی تهیه شدهاست. برای سنجش اعتبار دادهها از ضریب آلفا کرونباخ استفاده شد. جامعه آماری پژوهش ساکنین نواحی روستایی (6378 نفر) که در آنها طرح بهسازی مسکن روستایی اجرا شدهاست. در این پژوهش از روش نمونهگیری تصادفی ساده استفاده شدهاست. برای تعیین حجم نمونه آماری از جدول بارتلت و همکاران استفاده شد که 209 نفر بهعنوان جامعه آماری انتخاب شدند. برای تجزیه و تحلیل دادهها از تکنیکهای آماری توصیفی، همبستگی، رگرسیون چند متغیره استفاده شدهاست. نتایج پژوهش نشان داد بین برنامهها و سیاستهای طرح بهسازی مسکن با ابعاد ساختار روستایی رابطه معنیداری وجود دارد. میزان اثرگذاری ابعاد بررسی شده ساختار روستایی برسیاستها و برنامههای بهسازی یکسان و یک جهت نیست، بین همه مولفههای کالبدی، اقتصادی، زیستمحیطی و اجتماعی ساختار روستایی با سیاستها و برنامههای بهسازی رابطه مستقیم وجود دارد. در بین این ابعاد، بعد کالبدی با ضریب 514/0 اثرگذاری و تبیین بیشتری نسبت به ابعاد دیگر بررسی شده مسکن در پیش بینی سیاستها و برنامههای بهسازی دارد. در رتبه دوم اثرگذاری بعد اقتصادی 160/0 تأثیر تبیین بیشتری نسبت به سایر ابعاد دارد.