آثار پیشگیرانه دو پروتکل تمرین استقامتی تداومی و تناوبی بر بیان ژن گلکتین- 3 میوکارد در موشهای صحرایی نر ویستار متعاقب القای آنفارکتوس قلبی

نویسندگان

1 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران

2 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران

3 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران

4 گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی لرستان،لرستان، ایران

doi
10.52547/joeppa.14.1.73
چکیده

هدف: نشانگرهای زیستی حاوی اطلاعات پیش‌آگهی به‌منظور شناسایی و پیشگیری بیماری‌های قلبی‌اند. گلکتین-3 از محتمل‌ترین واسطه‌گرهای بین فعال‌سازی ماکروفاژها و فیبروز قلب است. این پژوهش به بررسی میزان بیان ژن گلکتین-3 بافت قلب موش‌های صحرایی نر ویستار به‌دنبال یک دوره تمرینات استقامتی تداومی و تناوبی می‌پردازد.روش‌ها: در این پژوهش در نهایت 32 سر موش صحرایی در شرایط استاندارد نگهداری و به چهار گروه (گروه شاهد سالم، گروه شاهد ایسکمی، گروه تمرین تداومی و گروه تمرین تناوبی) تقسیم شدند. گروه شاهد سالم بدون القای آنفارکتوس و گروه شاهد ایسکمی پس از 8 هفته به آنفارکتوس قلبی مبتلا شدند. گروه‌های تمرینی نیز به مدت 8 هفته به تمرینات استقامتی روی نوار گردان پرداختند و پس از 48 ساعت استراحت به آنفارکتوس قلبی مبتلا شدند. یک هفته پس از القا و اطمینان از ایجاد ایسکمی، قلب موش‌های صحرایی جدا و به‌منظور اندازه‌گیری بیان ژنLGALS3  میوکارد از روش qRT-PCR استفاده شد. از آزمون تی و آزمون آنوا یکطرفه و در ادامه آزمون تعقیبی توکی با سطح معناداری 05/0 به‌منظور مقایسة گروه‌ها استفاده شد.نتایج: یافته‌های پژوهش حاضر حاکی از افزایش معنادار بیان ژن گلکتین-3 در بافت قلب موش‌های صحرایی نر ویستار پس از القای آنفارکتوس قلبی نسبت به گروه شاهد سالم بود (05/0P<). همچنین بیان نسبی ژن مذکور در گروه شاهد ایسکمی به‌طور معناداری بالاتر از هر دو گروه‌های تمرینی بود (05/0P<). در مقایسة دو نوع تمرین، میزان نسبی بیان ژن گلکتین-3 در گروه تداومی کمتر بود (05/0P<).