بررسی عوامل مؤثر بر تابآوری کالبدی سکونتگاههای روستایی بعد از رخداد سیلاب (مورد مطالعه: شهرستان بروجرد)
نویسندگان
1 پسادکتری گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم جغرافیایی و برنامهریزی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22077/vssd.2024.6403.1189چکیده
شناخت مسائل و مشکلات روستاها و ارائه راهکارهای منطقی برای آن از اقدامات اساسی جهت توسعه پایدار روستایی است. امروزه نواحی روستایی برای توسعه پایدار با مشکلات و موانع بسیاری مواجه است که مخاطره سیل یکی از آنها است. برای کاهش اثرات این رخداد، رویکرد تابآوری مطرحشده است. هدف پژوهش تبیین تابآوری کالبدی مسکن مناطق روستایی با تأکید بر مخاطره سیلاب با بهکارگیری معادلات ساختاری است. پژوهش حاضر بهلحاظ هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی-تحلیلی بر پایه پیمایش میدانی است. سازه تابآوری کالبدی مسکن در 5 مولفه تابآوری مکانی، قانونی، سازهای، کارکردی و تصویر ذهنی، بهکمک 33 شاخص در طیف لیکرت کمی شد. پس از مطالعات اکتشافی اولیه 9 روستا در سطح شهرستان با بیشترین آسیبپذیری در مواجهه با سیل شناسایی و بهعنوان نمونه مورد بررسی قرار گرفت. این روستاها در زمان انجام پژوهش در سال 1401 دارای 2590 واحد مسکونی بودند که با بهکارگیری فرمول کوکران 127 واحد بهعنوان نمونه تعیین و بهکمک سرپرستان خانوار ساکن در آنها، ابزار پژوهش تکمیل گردید. پایایی کل پرسشنامه برابر 812/0 است. نتایج نشانمیدهد که اعتبار اندازهگیری شده هر پنج مدل اندازهگیری بر تابآوری کالبدی مساکن و نیز مدل پنج عاملی مرتبه دوم برای بررسی تابآوری کالبدی مساکن قابلقبول بوده است. در پایان شاخص تابآوری سازهای به میزان 69/0، شاخص تابآوری قانونی به میزان 49/0، شاخص تابآوری مکانی به میزان 44/0، شاخص تابآوری کارکردی (32/0) و شاخص تابآوری ذهنی با کمترین تأثیر به میزان 26/0 بر تابآوری کالبدی مساکن تأثیر داشته است. همچنین ضریب تأثیر بهدست آمده بین تابآوری کالبدی مساکن و متغیر سیلاب 78/0- میباشد که نشان از شدت رابطه غیر مستقیم سیلاب بر تابآوری کالبدی مساکن دارد.