اولویتبندی خطرپذیری لرزه ای دهستانهای استان چهارمحال و بختیاری در راستای برنامههای مقاوم سازی ساخت وساز روستایی
نویسندگان
1 مربی بخش زلزله شناسی مهندسی و خطرپذیری، مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، تهران، ایران
2 استادیار بخش زلزله شناسی مهندسی و خطرپذیری، مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، تهران، ایران
doi
10.22077/vssd.2023.5791.1142چکیده
مقاومسازی ساختوسازهای روستایی یکی از راههای کاهش خطرپذیری لرزهای است. لرزهخیزی در مناطق مختلف کشور با توجّه به میزان آسیبپذیری و همچنین موقعیت جغرافیایی و زمینشناسی متفاوت است. مکانهای روستایی به خاطر خصوصیات مختلف نظیر موقعیت جغرافیایی، محدودیت منابع اقتصادی و اجتماعی، آسیبپذیری ساختمانها و زیرساختها در موقع وقوع بحرانها به ویژه زلزله آسیبپذیری بیشتری دارند. شناسایی آسیبپذیری مناطق روستایی با در نظرگرفتن شاخصهای مخلتف لرزهای میتواند برنامههای مقاومسازی ساختوساز روستایی را هدفمند نموده و آن را به توسعه پایدار نزدیکتر نماید. هدف از مطالعه حاضر، اولویتبندی دهستانهای استان چهارمحال و بختیاری بر مبنای شاخصهای لرزهای برای مقاومسازی ساختو سازهای روستایی است. روش پژوهش بر مبنای شاخصهای مختلف لرزهای، تحلیلی است که نتایج حاصل از آن کاربردی بوده و میتواند برای سایر نقاط نیز مورد استفاده قرار گیرد. تجزیه و تحلیل دادهها در محیط نرمافزاری ARCGIS انجام شده است. دهستانهای استان چهارمحال و بختیاری با استفاده از 5 شاخص فاصله از گسل، تراکم گسلش، تراکم زمینلرزههای خرد و متوسط و بزرگ، فاصله از زمینلرزههای بزرگ و شتاب مبنای طرح بررسی شده و بر اساس نتایج حاصل، نقشههای پهنهبندی برای هر شاخص لرزهای تهیه شده است که میتواند در برنامهریزیهای مقاومسازی ساخت و ساز روستایی مورد استفاده قرار گیرد. بر اساس شاخص لرزهای شتاب مبنای طرح، دهستانهای لار، هوره، مرغملک، زایندهرود جنوبی، وردنجان، بارز و سامان در اولویت اول برنامههای مقاومسازی ساختوساز روستایی قرار دارند.