مدل زیست معنوی امام علی علیه السلام در نامه 31 نهج البلاغه
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد تفسیر قرآن کریم، دانشکده مطالعات تطبیقی قرآن کریم شیراز، طلبه پایه 3 حوزه علمیه
2 کارشناسی ارشد تفسیر قرآن کریم،دانشکده مطالعات تطبیقی قرآن کریم شیراز
3 کارشناسی ارشد تفسیر قرآن کریم، دانشکده مطالعات تطبیقی قرآن کریم شیراز
doi
چکیده
نهج البلاغه ارزشمند ترین کتابی است که پس از قرآن کریم میتوان با تأمل و تفکر در آن، به ابعاد وجودی یک انسان کامل پی برد. این کتاب که منشور انسانسازی است، شیوهی رشد و تحمل معنوی (زیست معنوی) انسان و جامعه را به خوبی آموزش میدهد. فقط کافی است اندکی در آن غوطهور شده، تا از طریق آن مسیر معنویت و رسیدن به کمال، به بهترین وجه ممکن دریافت گردد. مقاله حاضر به بررسی نامه 31 حضرت علیه السلام در نهجالبلاغه پرداخته و مدل زیست معنوی ایشان را در این نامه مورد بررسی و تحلیل قرار داده است. مطابق با الگوی حضرت علیه السلام در این نامه، انسان میتواند رشد و تحول معنوی را در سه گام کسب کند. گام اول آگاهی بخشی و بصیرت افزایی است که انسان با شناخت نسبت به خود، خدا، مرگ و ...به بصیرت و معرفت دست مییابد. گام دوم دنیاشناسی و شیوهی برخورد صحیح با دنیا است، که به رشد و تحول معنوی انسان کمک میکند و ایشان را در برابر وسوسههای دنیوی مقاوم و پیروز می-گرداند و آن را در مسیر رستگاری یاری میبخشد. گام آخر نیز خودسازی معنوی است که میتوان از طریق کسب فضائل و ترک رذائل، در دو بعد فردی و اجتماعی، نظیر کسب تقوا، یقین، زنده نگه داشتن قلب با یاد خدا، امر به معروف، آشتی با خلق، جهاد در راه خدا و ... و ترک رذائلی نظیر دوری و فاصله گرفتن از کار زشت، پرهیز از شک و شبهه و تسلیم شدن در برابر گمراهی، سطح معنویت فرد و جامعه را ارتقا بخشید.
