فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف پژوهش حاضر بررسی اثرمصرف مقادیر مختلف کافئین برفاکتورهای التهابی پروتئین واکنشگر-C و هموسیستئین متعاقب فعالیت ورزشی وامانده‌ساز درزنان دارای اضافه وزن غیرفعال بود. 12 زن غیرفعال دارای اضافه وزن بادامنه سنی 61/2±5/32 سال و شاخص توده بدنی 63/3±28/27 (kg/m2) انتخاب شدند. این پژوهش در 3مرحله و 2ماه و با رعایت اتمام قاعدگی آزمودنی‌ها و در حالت ناشتایی انجام شد. درجلسه اول (اتمام قاعدگی ماه اول)، آزمودنی‌ها کافئین را به صورت دارونما، درمرحله دوم (اتمام قاعدگی ماه دوم) آزمودنی‌ها کافئین به میزان متوسط (6 mg/kgbw) و درمرحله سوم (یک هفته بعد از مرحله دوم) کافئین به میزان بالا (9 mg/kgbw) مصرف و 30 دقیقه بعد ازهر بارمصرف کافئین، آزمون وامانده‌ساز بروس را انجام دادند.  بعد از هر مرحله، ازآزمودنی‌ها خونگیری به عمل آمد و پس ازسانتریفوژ، مقدار CRP و هموسیستئین به ترتیب باروش‌های آنزیماتیک و ایمنونفلومتری اندازه‌گیری شدند. داده‌های پژوهش بااستفاده از آزمون‌های آماری تحلیل واریانس مکرر و آزمون تعقیبی LSD در سطح معنی‌داری 05/0p < تجزیه و تحلیل شدند.یافته‌های پژوهش نشان داد که مصرف مقدار متوسط کافئین (05/0P>) و همچنین مصرف مقدار بالای کافئین بر CRP زنان دارای اضافه وزن غیرفعال متعاقب فعالیت ورزشی وامانده‌ساز تأثیر نداشته است  (05/0P>). در مقابل یافته‌های تحقیق نشان داد که مصرف مقدار متوسط کافئین (05/0p <) و همچنین مصرف مقدار بالای کافئین بر هموسیستئین زنان دارای اضافه وزن غیرفعال متعاقب فعالیت ورزشی وامانده‌ساز تأثیر داشته است  (05/0p <). در نهایت می‌توان نتیجه گرفت احتمالاً با مصرف دوزهای متوسط و بالای کافئین میزان التهاب ناشی از یک جلسه فعالیت ورزشی وامانده ساز را کاهش می دهد.