مدلیابی ساختاری ترس از صمیمیت بر اساس سبکهای پردازش هیجانی با نقش میانجی خودشفقتورزی در افراد با بازهی سنی 25 تا 50 سال
نویسندگان
1 گروه مشاوره، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران .
2 گروه روانشناسی، واحد لاهیجان، دانشگاه آزاد اسلامی، لاهیجان، ایران. (نویسنده مسئول)
3 گروه مشاوره، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران .
4 گروه مشاوره، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران .
doi
10.22038/mjms.2025.26799چکیده
مقدمهپژوهش حاضر با هدف مدلیابی ساختاری ترس از صمیمیت بر اساس سبکهای پردازش هیجانی با نقش میانجی خودشفقتورزی در افراد با بازهی سنی 25 تا 50 سال انجام شد.روش کارپژوهش روش توصیفی - همبستگی و از نوع مدلیابی معادلات ساختاری است . جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه افراد در بازه سنی 25 تا 50 سال که به مراکز مشاوره و کلینیکهای روانشناسی سطح شهر تهران در سال 1402، بودند. تعداد 300 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها در این پژوهش توسط پرسشنامههای ترس از صمیمیت (دسکاتنر و تلن، 1991)، سبک های پردازش هیجانی (باکر و همکاران، 2010)، و خودشفقتی (ریس و همکاران، 2011) به دست آمد. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از نرم افزار Smart Pls-V3 انجام شد.نتایجنتایج پژوهش نشان داد سبکهای پردازش هیجانی به صورت مستقیم و غیرمستقیم با نقش میانجی خودشفقتورزی توان پیشبینی ترس از صمیمیت در افراد با بازهی سنی 25 تا 50 سال را دارد. همچنین نتایج حاکی از آن بود که مدل آزمون شده در نمونه مورد بررسی برازش مناسبی دارد و با توجه به اینکه بارهای عاملی تمامی متغیرهای آشکار مدل بیشتر از 4/0 و معناداری بیشتر از 96/1 است، می توان گفت سازه حاضر از روایی مطلوبی برخوردار است.نتیجه گیریاین یافتهها میتواند به متخصصان روانشناسی و مشاوره در طراحی مداخلات مؤثر برای کاهش ترس از صمیمیت و بهبود روابط بین فردی کمک کند. همچنین، این پژوهش به درک بهتر از پیچیدگیهای عاطفی و اجتماعی در افراد در سنین بزرگسالی و میانسالی میپردازد و بر اهمیت خودشفقتورزی به عنوان یک عامل مؤثر درارتقاء کیفیت روابط بین فردی و بهبود سلامت روانی، تأکید میکند.