سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال تحولات افغانستان؛ مورد مطالعه : ظهور مجدد طالبان
نویسندگان
1 دانشجو دکتری روابط بین الملل ، گروه روابط بین الملل، دانشکده حقوق ، الهیات و علوم سیاسی ، واحد علوم و تحقیقات ، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران
2 دانشیار ، گروه روابط بین الملل ، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی ، قم، ایران
3 دانشیار ، گروه روابط بین الملل، دانشکده حقوق ، الهیات و علوم سیاسی ، واحد علوم و تحقیقات ، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.30479/psiw.2023.17844.3153چکیده
هدف: این نوشتار، با هدف شناسایی علل تجدیدنظر در سیاست خارجی ایران نسبت به تحولات افغانستان، با توجه به ظهور مجدد طالبان شکل گرفته است. روش شناسی: با توجه به ماهیت موضوع، در جهت پاسخگویی به پرسشهای اصلی و فرعی در این پژوهش، از روش تحلیلی، تاریخی و توصیفی استفاده شده است. در روش تحلیلی- توصیفی که محقق علاوه بر آشکارسازی آنچه هست ، به تشریح و تبیین عوامل چرایی و چگونگی موضوع مسأله و اشکال آن می پردازد. روش و ابزار تحلیل دادهها بر اساس ماهیت موضوعی آن تعیین و بررسی میشود. یافتهها: یافتههای مقاله نشان میدهد، مواضع ایران با توجه به رویکرد طالبان متفاوت خواهد بود. اگر طالبان به سمت توزیع قدرت حرکت کند و اقوام دیگر بهویژه شیعیان و مردم ترکزبان را در ساختار حکومت مشارکت دهد، با توجه به این که ایران از نظر ایدئولوژیک، با شیعیان و هزارههای افغانستان اشتراکات زیادی دارد و همه این مسائل به نفع ایران است، میتواند هدف طالبان با آنچه مورد علاقه جمهوری اسلامی ایران است هماهنگ شود؛ اما اگر رویکرد طالبان بر اساس انحصار قدرت باشد، با توجه به این که ایدئولوژی این گروه با ایران متفاوت است و به عربستان سعودی نزدیکتر هستند، به نظر میرسد که روابط ایران و طالبان دوستانه نخواهد بود. نتیجهگیری: نتایج حاصل از تحقیق نشان میدهد جمهوری اسلامی ایران برای تحکیم موقعیت خود، در عین حال که آرمانهای انقلابی را دنبال میکند رویکرد واقعبینانهایی در خصوص طالبان اتخاذ میکند تا به افزایش ضریب امنیت و بقای جمهوری اسلامی ایران بینجامد.