ارزیابی تاثیر سیاستهای جمعیتی دولت بر پایداری سکونتگاههای روستایی (مطالعه موردی: شهرستان کرمان)
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 دانشیار گروه جغرافیای انسانی- برنامه ریزی روستایی، دانشکده جغرافیا و برنامه ریزی محیطی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران
3 دانشجوی دکتری گروه جغرافیای انسانی- برنامه ریزی روستایی، دانشکده جغرافیا و برنامه ریزی محیطی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران
4 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22077/vssd.2022.5182.1093چکیده
پایداری جمعیتی حاصل رشد آگاهی در سطوح جهانی در مورد مسائل و موضوعات محیطی، اجتماعی، اقتصادی، فقر و نابرابری و نگرانیها درباره یک آینده سالم برای بشر است. بنابراین، پژوهش حاضر به بررسی تاثیر سیاستهای جمعیتی دولت بر پایداری جمعیتی سکونتگاههای روستایی شهرستان کرمان پرداخته است. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی و ابزار تحقیق پرسشنامه محقق ساخته و نرم افزار excel میباشد. جمع آوری اطلاعات به صورت پیمایشی و اسنادی بوده است. و با استفاده از تحلیل رگرسیون و کاربرد مدلهای FAHP و FVICOR، به تحلیل دادههای پژوهش پرداخته شد. بنا بر نتایج به دست آمده در تحلیل رگرسیون پایداری جمعیتی به مقدار 20 درصد توسط سیاستهای جمعیتی به عنوان متغیر پیشبینی تبیین شده است. بنابراین رابطۀ بین سیاستهای جمعیتی با پایداری جمعیتی در سطح 99 درصد معنادار میباشد. در مدلهای مورد استفاده در بین شاخصهای مورد بررسی، بیشترین وزن، به شاخص اجتماعی با دارا بودن وزن 562/0 و کمترین وزن به شاخص اقتصادی با وزن 190/0 اختصاص داده شد. براین اساس، میتوان چنین بیان نمود که معیار اجتماعی مهمترین تأثیر را در بین عوامل تأثیر گذار داشته است. و در اولویتبندی که در بین روستاها انجام گرفته: بالاترین رتبه از لحاظ شاخصهای سه گانه در بین روستائیان به قناتغستان و عربآباد و کمترین رتبه به سکنج اختصاص یافت. لذا شرایط موجود نشان از آن است که: سیاستهای جمعیتی دولت در راستای پایداری جمعیت در دو روستای فوق موثر بوده ولی در دیگر روستاها چنین روندی محقق نشده است.