تحلیل ماهیت قراردادهای بالادستی صنعت نفت از منظر فقه امامیه
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده اللهیات و معارف اسلامی دانشگاه امام صادق (ع)
2 دانشآموخته دکتری مدیریت قراردادهای بینالمللی نفت و گاز، دانشکده معارف اسلامی و اقتصاد دانشگاه امام صادق (ع)
3 دانشیار دانشکده معارف اسلامی و اقتصاد دانشگاه امام صادق (ع)
4 دکترای حقوق خصوصی و مدرس دانشگاه
doi
10.30497/ies.2018.2231چکیده
صنعت نفت ایران برای توسعه، نیاز به جذب سرمایهگذاری و تکنولوژی دارد؛ این مهم نیز از طریق قراردادهای بالادستی حاصل میشود. در طول تاریخ بیش از 100 ساله صنعت نفت کشور شاهد بکارگیری قراردادهای مختلفی در این حوزه بودهایم. تطابق ماهیت این قراردادها با مبانی شرعی یکی از مهمترین ملاکهای استفاده و بکارگیری قراردادها در جمهوری اسلامی ایران است. موافقتنامههای نفتی به دو گروه امتیازی و قراردادی تقسیم میشوند. قراردادهای بالادستی صنعت نفت به دو گروه اصلی خدماتی و مشارکت در تولید تقسیم میشوند. تعهد به نتیجه (تحمل ریسکها و مخاطرات عدم اکتشاف) و تسهیم منافع (بازپرداخت هزینهها و تأمین سود مناسب برای پیمانکار با تخصیص بخشی از تولید میدان) ارکان اصلی قراردادهای نفتی بوده و تفاوت اصلی میان قراردادهای خدماتی و مشارکت در تولید در نحوه جبران خدمات پیمانکار است که در قراردادهای خدماتی به صورت نقدی و در قراردادهای مشارکت در تولید به صورت حصهای از نفت تولیدی پرداخت میشود. با تحلیل و تطبیق قراردادهای نفتی با نهادهای جعاله، اجاره، مضاربه و شرکت به این نتیجه رسیدیم که ماهیت هر دو قرارداد خدماتی و مشارکت در تولید با نهاد فقهی جعاله خاص انطباق دارد. از این رهگذر قراردادهای بیع متقابل (بهعنوان قراردادی مرکب از یک قرارداد خدمت و یک قرارداد بلندمدت فروش نفت خام) و قرارداد جدید نفتی ایران (IPC) مورد تحلیل و بررسی قرار گرفتهاند.
