نقد نظریه عدم حرمت ربا در قرضهای تولیدی و تجاری
نویسندگان
1 استادیار گروه الهیات دانشگاه رازی کرمانشاه
2 دانشجوی دکتری معارف اسلامی و مدیریت مالی دانشگاه امام صادق(ع)
doi
10.30497/ies.2016.1903چکیده
در طول تاریخ فقاهت اسلام تا قبل از سده اخیر، در حرمت ربا هیچ تفاوتی بین ربای مصرفی و ربای تولیدی در فتوای فقهای شیعه و سنی دیده نمیشود. با گسترش نظام سرمایهداری و نفوذ آن به کشورهای اسلامی، بسیاری از تجار، صاحبان صنایع و بانکداران با مسأله تحریم ربا مواجه بودند. برای حل این مشکل گروهی از فقها و عالمان دین الگوی بانکداری بدون ربا را مطرح کردند و گروهی دیگر، با ملاک ضرورت حفظ اداره زندگی اقتصادی و اجتماعی، سعی نمودند تفسیرهای جدیدی از ربا را ارائه دهند. این گروه معتقدند آنچه به صورت ربا در اسلام تحریم شده، ربا در قرضهای مصرفی است و با ادلّه دهگانه ادعا دارند که بهره در قرضهای تولیدی و تجاری ربا و حرام نیست. این مقاله به روش توصیفی تحلیلی و با بررسی پیشینه تاریخی ربا و دلایل تحریم آن، به نقد و بررسی این ادلّه دهگانه میپردازد تا نشان دهد که هیچ یک از این دلائل تمام و کامل نیستند و ربا، چه در قرضهای مصرفی و چه در قرضهای تولیدی و تجاری از دیدگاه اسلام حرام است.