سیاست مقاوم سازی مسکن و توسعه پایدار سکونتگاه های روستایی (مورد مطالعه: دهستان شور دشت در استان همدان)
نویسندگان
1 دکترای جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
2 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
doi
10.22077/vssd.2020.3883.1013چکیده
طی چند دههی اخیر، اجرای برنامهها و اقدامات متنوع توسط نهادهای مختلف از یک سو و روندهای نوگرایی در عرصههای اجتماعی- اقتصادی از دیگر سو، زمینه ساز دگرگونیهایی در محیط های روستایی شده است. اثر این دگرگونیها در زیر نظامهای مختلف روستا از جمله مساکن روستایی خود را متجلی ساخته است. نیاز روستاها به مسکن مناسب سبب اجرای اقداماتی از سوی ارگان-های دولتی مرتبط از جمله بنیاد مسکن انقلاب اسلامی در قالب اجرای طرح مقاوم سازی مسکن روستایی (طرحهای نوسازی و بهسازی) طی چند دهه پس از انقلاب شده است. این طرح ها، اثرات گستردهای در ابعاد مختلف مساکن روستایی داشته است. پژوهش حاضر به دنبال بررسی پیامد این طرحها و برنامهها بر زندگی روستاییان و ساختارها و کارکردهای خاص سکونتگاههای روستایی است. جامعه آماری تحقیق را 17 روستای دهستان شوردشت واقع در استان همدان تشکیل می-دهد، که در آن 6 روستای مسلم آباد، راهجرد، قشلاق علیا، کوزره، خماجین و خیرآباد به عنوان نمونه انتخاب گردید. حجم نمونه پرسشگری نیز با استفاده از فرمول کوکران، 93 سرپرست خانوار تعیین گردید که در طی 3 سال اخیر از وام مقاوم سازی مسکن بنیاد مسکن انقلاب اسلامی استفاده نمودهاند. برای جمع آوری دادهها از شیوهی کتابخانهای و انجام مطالعات پیمایشی استفاده شده است. نتایج تحقیق حاکی از آن است که بیشترین تأثیر سیاست مقاومسازی بر ابعاد کالبدی و اجتماعی با میانگین 54/3 و 45/3 بوده است.