نقش مدول آجر در شکلگیری الگوی حاکم در معماری گنبدخانههای دوره سلجوقی در ایران
نویسندگان
1 استاد، گروه معماری، دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران.
2 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه فناوری معماری، دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.22075/aaj.2025.33754.1237چکیده
معماری ایران در دورههای مختلف تاریخی متأثر از عوامل مختلفی است و شناسایی این عوامل در تفکیک خصوصیات معماری هر دوره و شناخت تفکرات غالب جامعه ضروری به نظر میرسد. دوره سلجوقیان نیز از این امر مستثنی نبوده و بناهای این دوره دارای شاخصهها و الگوهای منحصربه فردی هستند. بدیهی است که تناسبات بنا تحت تأثیر مدول به کار گرفته شده در استخوانبندی و تزیینات بنا قرار میگیرد که این وظیفه در گنبدخانههای دوره سلجوقیان بر عهده عنصر آجر است. از این رو، پژوهش حاضر به بررسی نقش آجر و تأثیر آن در فضای گنبدخانههای دوره سلجوقی و ارائه یک الگوی حاکم بر آنها از طریق جمعآوری اطلاعات اسنادی و پیمایشهای میدانی با روش توصیفی- تحلیلی میپردازد. در این راستا ابتدا مؤلفههای تأثیرگذار بر معماری گنبدخانهها از مطالعات پیشین استخراج گردید که غالباً از دو جنبه آرایه و نیارش مورد بررسی قرار گرفتهاند. در این پژوهش دسته جدیدی، به نام فن ساخت ارائه میشود. به منظور دستیابی به یک الگوی حاکم در گنبدخانههای دوره سلجوقی از جنبه فن ساخت، ابتدا تعداد 27 گنبدخانه منسوب به دوره سلجوقی شناسایی گردید که بعد از بررسی اصالت آنها، به 14 نمونه محدود گردید. نتایج نشان میدهد هر چند این گنبدخانهها دارای تفاوتهایی ناشی از عواملی نظیر منطقه جغرافیایی، سیاستهای محلی و تفکرات معمار سازنده آنها هستند، استفاده از آجر به عنوان مدول سازنده، الگوها و محدودیتهایی در طرح ایجاد میکند که موجب ایجاد شباهتهایی در ساختار و طرح آنها میگردد. ملاحظه میشود که فضای غالب گنبدخانههای سلجوقی به واسطه وجود نهاز و نخیر و طاقنما متقارن هستند. اکثر گوشهسازیها به علت قرارگیری بازشوها در گوشههای پلان به صورت پتکانه هستند. همچنین برای تعیین مرز هندسی و ساخت عناصر گنبدخانه از آجرهایی به ابعاد کوچک تر استفاده شده است تا از الگوهای تحمیلی مدول آجر اجتناب شود. در نهایت، الگوی حاکم این گنبدخانهها در قالب کروکی ارائه شد.
