سطح بندی میزان توسعه فضاهای روستایی در استان کرمانشاه

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.

2 دکترای جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه اصفهان،اصفهان، ایران.

doi
10.22077/vssd.2020.3978.1016
چکیده

سطح بندی مناطق روستایی به لحاظ برخورداری از مولفه های توسعه در راستای تعیین وضعیت موجود و همچنین برنامه ریزی متوازن منطقه ای از اهمیت بالایی  برخوردار است.پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی است و با توجه به مؤلفه‌های مورد بررسی، رویکرد حاکم بر آن ترکیبی از روش‌های اسنادی و تحلیلی می‌باشد، پایه تجزیه و تحلیل بر اساس اطلاعات آماری مندرج در جداول و ساختارهای اطلاعاتی بوده که به صورت ماتریسی، جهت تجزیه و تحلیل نهایی بر اساس مدل تاپسیس استفاده شده است. تحلیل‌داده‌ها در مقیاس هفت شهرستان‌استان‌کرمانشاه (سر پل‌ذهاب، اسلام‌آباد غرب، گیلان‌غرب، جوانرود، دالاهو، ثلاث باباجانی و قصرشیرین) می‌باشد. برای محاسبه توسعه‌یافتگی روستاهای نمونه تحقیق از شاخص‌های جمعیتی، بهداشتی، زیرساختی، خدماتی و فرهنگی استفاده شده است. نتایج بیانگر آن است که  بر اساس شاخص های مورد نظر، دهستان‌های حمیل، بان زرده، شیان، حومه جنوبی، قلعه شاهین، کلاشی، حومه شمالی ، نصرآباد و گورانی در جایگاه دهستان‌های بسیار توسعه یافته ، دهستان‌های حومه سرپل، بشیوه پاطاق، حومه کرند، شروینه، هرسم، دشت ذهاب، حیدریه، منصوری و دیره در جایگاه دهستان‌های توسعه یافته، دهستان‌های دشت حر، زمکان، پشت تنگ، چله، پلنگانه، قلخانی، حومه و خانه شور در جایگاه دهستان‌های کمتر توسعه‌یافته و دهستان‌های بازان، فتح آباد، ویژنان، بیونیج، جیگران، گوآور ، ازگله و سرقلعه که بیشتر در فاصله دور از مرکز شهرستان قرار گرفته‌اند، در جایگاه دهستان‌های توسعه نیافته قرار می‌گیرند.