بررسی مراکز تولیدی آثار شیشه ای ایران در دوران اسلامی
نویسندگان
1 استادیار، گروه باستانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران.
2 استادیار، گروه باستانشناسی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه زابل، زابل، ایران.
doi
10.22075/aaj.2024.34809.1278چکیده
یکی از تولیدات نسبتاً مهم و شناخته شده ایران در دوران اسلامی را ظروف و آثار شیشه ای گوناگون تشکیل می دهد. شیشه به دلیل در دسترس بودن نسبتاً راحت مواد اولیه و شرایط ساخت نه چندان پیچیده، از تولیدات رایج اما نه چندان گران بهای ایران در طول این دوران بوده است. بر همین اساس مشاهده می شود که در این سرزمین عمدتاً با هدف استفاده کاربردی از این آثار و نه به عنوان جنبه تجملی و زینتی، ساخته شده اند. نکته ای که در ارتباط با این ظروف وجود دارد، شناخت اندک و محدود در زمینه مراکز تولیدی آن ها است؛ به نحوی که به جز چند مرکز شناخته شده، آگاهی چندانی در ارتباط با سایر مراکز تولیدی این آثار وجود ندارد. بر همین اساس همواره این پرسش ها مطرح می شود که آیا سرزمین ایران در ادوار مختلف اسلامی، از مراکز اصلی تولید شیشه بوده است یا خیر؟ این که در چه مراکزی، چه نوع تولیداتی و با چه مقیاس یا حجمی تولید می شده است؟ با توجه به این پرسش ها، اهداف اصلی پژوهش حاضر، شامل بررسی و شناسایی مراکز تولیدی مختلف ظروف شیشه ای ایران در دوران اسلامی و نیز شناخت تقریبی انواع و حجم احتمالی تولیدات این مراکز بوده است. با توجه به این اهداف، روش پژوهش حاضر توصیفی– تحلیلی و شیوه گردآوری اطلاعات عمدتاً بر پایه منابع اسنادی است. در نتیجه این پژوهش چنین مشخص شد که در طول قرون مختلف اسلامی و در مراکز متعددی ظروف شیشه ای تولید می شده است. اما در این میان مراکزی هم چون نیشابور، جرجان و سیرجان با مقیاس زیاد و با تنوع فرم های مختلف، به تولید آثار شیشه ای مشغول بودند. اما تولیدات برخی مراکز هم چون اردشیرخوره و بیشاپور، با مقیاس اندک و شامل تولید تخصصی برخی ظروف هم چون عطردان، بوده است.