فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

 هدف: غیرفعال بودن می‌تواند بر سلامت افراد لاغر نیز اثر معکوس بگذارد. یافته‌های اندکی در زمینه اثر تمرین ورزشی بر شاخص‌های جدید مقاومت انسولینی موجود است. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر تمرین استقامتی بر شاخص‌های جدید مقاومت انسولینی و برخی عوامل خطرزای قلبی-متابولیکی در مردان لاغر غیرفعالبود. روش شناسی: در یک کارآزمایی نیمه‌تجربی، 20 مرد لاغر غیرفعال بطور تصادفی به دو گروه تمرین (10 نفر، 2/2± 2/21 سال) و کنترل (10 نفر، 7/2 ± 4/21 سال) تقسیم شدند. ویژگی‌های عمومی، شاخص آدیپونکتین-رسیستین(AR)، مدل ارزیابی هومئوستاز-آدیپونکتین (HOMA-AD) و شاخص مقاومت انسولینی(IRAR)، فشار خون و نیمرخ چربیقبل و پس از دوره تمرین اندازه‌گیری شد. تمرین استقامتی شامل دوازده هفته تمرین رکاب زدن روی چرخ کارسنج (3 جلسه تمرین در هفته، شدت 60 تا 70 درصد ضربان قلب ذخیره، مدت 20 تا 40 دقیقه در هر جلسه) بود. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های t همبسته و t مستقل تجزیه‌وتحلیل شد. سطح معنی‌داری 05/0>p در نظر گرفته شد. یافته‌ها: پس از دوره تمرین، HOMA-AD (043/0=P)، IRAR(029/0=P)، فشار خون سیستولیک (022/0=P)، فشار خون دیاستولیک(038/0=P) و تری‌گلیسرید سرم (019/0=P) کاهش یافت، اما رسیستین سرم، AR، کلسترول تام، لیپوپروتئین با چگالی بالا و لیپوپروتئین با چگالی پایین تفاوت معنی‌داری نشان نداد(05/0<P). بحث ونتیجه‌گیری: کاهش شاخص‌های HOMA-AD، IRAR، فشار خون سیستولیک، فشار خون دیاستولیک و غلظت تری‌گلیسرید سرم به‌دنبال دوازده هفته تمرین استقامتی در مردان لاغر غیرفعال نشان می‌دهد که تمرین استقامتی از طریق بهبود مقاومت انسولینی، فشار خون و سطوح تری‌گلیسرید خون می‌تواند برای سلامت متابولیکی و قلبی-عروقی مردان لاغر غیرفعال مفید باشد.