تروریسم و حقوق شهروندی زنان اروپایی داعش در اردوگاه‌های سوریه

نویسندگان

1 دانش آموخته کارشناسی ارشد روابط بین الملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی. تهران. ایران

2 استادیار گروه روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی

doi
10.30479/psiw.2023.17315.3118
چکیده

هدف: با پیدایش منزلت شهروندی، حاکمیت ملزم گردید تا برخورداری شهروندان از حقوق شهروندی را تضمین نماید.   پس از شکست داعش، دولت‌های اروپایی با این معضل مواجه شدند که با زنانی که پس از شکست داعش در اردوگاه‌های الهول و روژ سوریه اسکان داده شدند، چه رفتاری نمایند. هدف پژوهش حاضر این است که بر روشن‌تر شدن مسئولیت کشورهای اروپایی در قبال شهروندان خود در اردوگاه‌های الهول و روژ به‌طور خاص و وضعیت اضطراری حقوق بشری در شرایط فراسرزمینی به‌طور عام یاری رساند.  روش‌شناسی: در این پژوهش، از روش‌شناسی تبیینی – توصیفی استفاده شده است. توصیفی است؛ زیرا به پیوستن زنان اروپایی به گروه داعش و تأثیرات آن بر حقوق شهروندی آن‌ها می‌پردازد و تبیینی است؛ زیرا با استفاده از نظریه آگامبن، به نتیجه علّی رابطه متغیرهای مستقل و وابسته در فرضیه توجّه می‌کند. برای گردآوری داده‌ها، از مقالات، کتاب­ها و اسناد حقوقی استفاده گردیده است.  یافته‌ها: کشورهای اروپایی، با تعریف تروریسم به‌عنوان اقدامی که بنیان رابطه میان فرد و دولت را از بین‌ می‌برد، از تضمین حق حیات، منع شکنجه و بازداشت خودسرانه زنان، پیوسته به داعش امتناع ورزیده‌‌اند و این امر را به فرزندان این زنان گسترش داده‌اند. این امر سبب شده است تا این افراد، به بدن‌هایی تقلیل پیدا کنند که هرگونه رفتاری با آن‌ها مجاز است. نتیجه‌گیری: باوجود این که زنان پیوسته به داعش، همچنان شهروندان کشورهای اروپایی محسوب می‌شوند؛ مقامات این کشورها، تروریسم را به مرز سیال شهروندی تبدیل کرده‌اند و از تضمین حقوق متناسب با منزلت شهروندی زنانی که در اردوگاه‌های الهول و روژ هستند، امتناع ‌ورزیده‌اند.