فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هنرها در آفرینش، کاربرد، تفسیر و در نتیجه معنا از هم متفاوتند. دشواریِ دستیابی به معنا، اهمیت مطالعه­ی معنا و بی­معناییِ هنر را مضاعف می­کند. زمانی معنا در واقعیتی جست و جو می­شد که اثر هنری بازنمود آن بود، اما در هنر غیربازنمای معاصر، معنا همان رازی است که هستیِ هنر بر آن استوار است. اکنون جای بسی تأمل است که بدون معنا، هنر چگونه هستی می­گیرد و چرا برخی بی­معناییِ هنر را تحسین می­کنند وقتی هنوز چیستیِ آن را نمی­دانند. در این پژوهش با استعانت از مطالعه و تحلیل داده­های برآمده از آرای فیلسوفانِ تأثیرگذارِ معاصر، تلاش می­شود خاستگاه پندار بی­معنایی و راه حل آن در شناخته شده­ترین نظریه­ها جست­و­جو شود. به نظر می­رسد این که معناسازی پروژه­ای انسانی است، عامل رواج پندار بی­معنایی است، در حالی که تفسیرپذیری، تمایز میان این و آن اثر، تاریخ هنر، تمایز هنر و غیر هنر مواردی هستند که با لحاظ آنها نمی­توان معمای معنا را به بی­معنایی ختم کرد. وقتی هدف، جست­و­جوی معناست، تحقق بی­معنایی ممکن نیست و تفسیرپذیری، بقای اثر است. برای اثبات این ادعا می­توان به نظریه­هایی رجوع کرد که بی­معنایی را نفی معناداری نمی­دانند. چالش اساسی نظریه سیستمی همین است که تجربه­ی بی­معنایی که همان نیستی است ممکن نیست.