پایش زیست محیطی و ارزیابی آلایندهها در کفپوشهای ورزشی (مطالعه موردی: کفپوش پلیاورتان)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تخصصی مدیریت ورزشی، گروه تربیت بدنی، دانشکده علوم انسانی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران
2 استادیار مدیریت ورزشی، گروه تربیت بدنی، دانشکده علوم انسانی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران
3 استادیار محیط زیست، گروه محیط زیست، دانشکده فنی و مهندسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران
4 استادیار مدیریت ورزشی، گروه تربیت بدنی، دانشکده علوم انسانی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران
doi
چکیده
هدف تحقیق، سنجش عناصر و ترکیبات سمی موجود در کفپوشهای پلیاورتان مورد استفاده در اماکن ورزشی است. این تحقیق از نوع کاربردی و به روش آزمایشگاهی است. عناصر سنگین، منومر، هیدروکربن آزاد و ترکیبات فنولی اندازهگیری شدند. برای سنجش آلایندهها از دستگاههای اسپکترومتر نشر اتمی پلاسما(ICP-OES) مدلVista Pro و اسپکتروفتومتر اشعه مرئی و ماورائبنفش مدل 1240 mini استفاده شد. آزمایشات سه مرتبه تکرار شدند. برای تعیین حد مجاز مواجهه، از شاخص متوسط وزنی – زمانی (OEL-TWA) استفاده شد. اکسید کلسیم با ppm 125800 و سپس، پلیپروپیلن با ppm 5820 بیشترین میزان ترکیبات را شامل شدند. بالاترین میزان عنصر به ترتیب متعلق به فلز سنگین سرب برابر ppm 7990 و روی با ppm 5770 بود. نتایج نشان داد که اختلاف زیادی میان استاندارد و حد مجاز آلایندهها با اعداد حاصل از آزمایشات وجود دارد. 2 آلاینده آرسنیک و کروم با قابلیت «سرطانزایی تایید شده انسانی» در ساختار کفپوش پلیاورتان شناسایی شدند. سیلیس نیز به عنوان «آلایندههای مشکوک به سرطانزایی در انسان»، شناسایی شد. سرب نیز به عنوان «سرطانزایی تایید شده برای حیوان با ارتباط ناشناخته بر انسان» شناسایی شد و 12 مورد بعنوان «غیرقابل طبقهبندی به عنوان یک عامل سرطانزای انسانی» سنجش شدند. برخی از عناصر و ترکیبات موجود در ساختار کفپوشهای ورزشی، دارای رنجی بالاتر از استانداردها و حدود مجاز مواجهه هستند که این امر میتواند بر سلامت کاربران تاثیرگذار باشد و از سوی دیگر، امکان آسیبرسانی به محیط زیست را دارا است.