تاثیر پارامترهای حرکتی پرداخت کاری به روش سایشی مغناطیسی بر روی سطح محدب و مقعر آلومنیوم آلیاژی
نویسندگان
1 مکانیک،دانشکده فنی ومهندسی ،دانشگاه ملایر، ملایر، ایران
2 گروه ساخت و تولید دانشکده مکانیک دانشگاه صنعتی خواجه نصیر
3 دانشگاه صنعتی مالک اشتر,،تهران،ایران
doi
چکیده
در فرآیند پرداختکاری با ذرات ساینده مغناطیسی، پارامترهای متعددی بر صافی سطح نهایی قطعه تأثیر گذارند. این پارامترها شامل ویژگیهای مربوط به شرایط ماشین-کاری، خصوصیات قطعهکار و یا ویژگیهای پودر ساینده هستند. مقاله حاضر،به تاثیر پارامترهای حرکتی فرآیندMAF، بر سطح محدب و مقعر آلومنیوم آلیاژی بصورت تجربی، پرداخته است. این پارامترها شامل سرعت دورانی، سرعت خطی، فاصله برس ساینده تا قطعهکار (گپ)، چگالی شار مغناطیسی و زاویه انحنا میباشد. برای این منظور از آهنربای سر کروی استفاده شده و پودر مورد استفاده از روش آلیاژسازی مکانیکی تهیه شده است. همچنین، از استراتژی حرکتی رستر صفر درجه دو طرفه برای مسیر حرکت ابزار، استفاده شده است. طراحی آزمایش با استفاده از نرمافزار مینیتب انجام شد. با توجه به نتایج آنالیز واریانس، مشخص شد که تمامی فاکتورهای اصلی و یا تداخل آنها مؤثر میباشند. همچنین، تغییرات زبری بر سطح محدب بیشتر از سطح مقعر میباشد. در سطح محدب با افزایش زاویه انحنا، تغییرات زبری کاهش پیدا میکند. بر سطح محدب قطعهکار با افزایش چگالی شار مغناطیسی، افزایش تغییرات زبری سطح رخ داده است، در حالی که در سطح مقعر با گذشت از چگالی شار مغناطیسی 53/0 تسلا، توقف در پیشرفت تغییرات زبری رخ میدهد. نحوه تاثیر سرعت پیشروی در سطح محدب و مقعر قطعهکار یکسان میباشد و با افزایش سرعت دورانی از 125 تا 2000(دور بر دقیقه)، تغییرات زبری سطح مقعر قطعهکار 57درصد، افزایش مییابد.
