نگاهی بر وضعیت کنونی زبان شناسی زیستی

نویسندگان

1 تهران، دانشگاه علامه طباطبائی، گروه زبان شناسی همگانی

2 مشهد، دانشگاه فردوسی مشهد، گروه زبان شناسی همگانی

doi
چکیده

زبان­شناسی زیستی حوزه میان­رشته­ای جدیدی است که ویژگی­های بنیادی زبان انسان را می­کاود و سیر تحول و تکوین آن در افراد، شیوه به کار بستن آن در امر ارتباط، مکانیسم­های مغزی مرتبط با آن، مجموعه ژن­های پشتیبان آن و پدیدآئی آن در نوع بشر را بررسی می­نماید. برای بررسی موارد پیش­گفته باید به تعاملات ذهن و مغز در تولید و ادراک زبان پرداخت، مولفه­های مغزی که خاص و ویژه زبان (و بویژه انسان) هستند را کشف کرد و در پایان، این مولفه­ها را از مولفه­های دیگر قوای شناختی متمایز ساخت. پیشرفت­های حوزه­های زبان­شناسی نظری، ژنتیک، روان­شناسی رشد و روان­شناسی تطبیقی، برنامه فرگشت-وافرگشت در زیست­شناسی، فرضیه­های بدیع و آزمون­پذیری را در رابطه با مسائل مذکور ارائه نموده­اند. در پژوهش حاضر به دو مسئله منشا و تنوع زبان پرداخته می­شود؛ بیشتر سعی می­گردد با کمک گرفتن از فعالیت­های اخیر زیست­شناسی در باب موضوعات فرگشت (تکامل) و رشد و در چارچوب نظریه اصول و پارامترها به دو مسئله منشا و تنوع زبان پرداخته شود. زبان بشر، نظام محاسباتی درونی است که توسط عملگری بازگشت­پذیر کنترل شده و ساختی پایگانی را بدست می­دهد؛ ارتباط و تعامل با نظام­های تفکر و حرکت به طرح نقشمند زبان شکل می­بخشند. در این پژوهش به نتایج تحقیقات بر روی ژن FOXP < /font>2 نیز پرداخته می­شود. نگارندگان برآنند تا نشان دهند چطور، پیدایش تکاملی-جهشی این نظام بازگشت­پذیر از بازارزیابی استدلال­های تکاملی و تحقیقات مربوط به ارتباط بین تکامل و رشد سود می­برد. در نهایت مشخص می­شود که تغییراتی نسبتا سریع در ساختار زیستی انسان بوقوع پیوسته است که انسان را مجهز به زبان کرده­اند.