معیارهای طراحی اسکان موقت پس از زلزله برای روستاهای اقلیم سرد کوهستانی
نویسندگان
1 مربی، گروه معماری ، دانشکده هنر، معماری شهرسازی ، دانشگاه سمنان ، سمنان ، ایران .
doi
10.22075/aaj.2021.20963.1096چکیده
طبق هرم مازلو نیاز به مسکن از جمله نیازهای اساسی انسان در کنار نیاز به خوراک، پوشاک و. .. به حساب می آید. از دست دادن مسکن به علت وقوع سانحه از جمله دغدغه های قابل لمس برای بازماندگان است. پس از وقوع یک سانحه، در دوره انتقال (مدت زمان میان وقوع سانحه تا اسکان دائم بازماندگان) همواره یک سوال جدی مطرح است: پروژه اسکان موقت را برای چه دوره ای باید طر ح ریزی و اجرا کرد؟ نبودن پاسخ روشن به این سوال برنامه ریزان،طراحان و تصمیم گیرندگان در حوزه اسکان موقت را با این مشکل روبه رو می کند که یک واحد اسکان موقت باید چه ویژگی هایی داشته باشد و تا چه میزان پایدار و قابل بازیافت و با دوام طراحی شود؟ زیرا از یک سو جنبه موقتی بودن این واحدها حداقل صرف زمان، هزینه و انرژی را می طلبد و از سوی دیگر تفاوت آن با اسکان اضطراری مبنی بر تامین نه تنها سرپناه بلکه مکانی برای تجدید فعالیت های روزانه بازماندگان و تسهیل بازتوانی روحی و روانی آن ها و نزدیک شدن هرچه بیشتر این نوع مسکن به خانه های دائمی مردم را طلب می کند این پژوهش ماهیتی توصیفی تحلیلی دارد و پژوهشی کیفی بوده و بر اساس هدف، درتقسیم بندی پژوهش کاربردی قرار می گیرد. تحقیق حاضر به دنبال یافتن حد مطلوب کشاکش میان این دو خواسته و یافتن راه حلی با الهام از تجربیات گذشته، استفاده از تکنولوژی های روز برای طراحی مسکن موقت در آینده است. حیطه این پژوهش در مورد اسکان موقت و طراحی واحدهای مسکونی موقت است. مهم ترین هدف این تحقیق ارائه یک الگوی طراحی برای ساخت واحدها و بلوک های اسکان موقت در مناطق روستایی و حاشیه شهرهای مناطق سردسیر و کوهستانی می باشد. در این تحقیق مشخص شد که یکی از بهینه ترین الگوهای ساخت خانه های اسکان موقت علی الخصوص در محیط های روستایی اقلیم سرد و کوهستانی استفاده از مدل های اقلیمی و توجه به ظرفیت های اقلیمی و بومی محیط است.