اثرات سرریز فضایی شهرنشینی بر همگرایی اقتصادی استانهای ایران (در چارچوب همگرایی فضایی بتا)
نویسندگان
1 دانشیار گروه اقتصاد دانشکده علوم اداری و اقتصادی دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
2 استاد گروه اقتصاد کشاورزی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
3 دانشجوی دکتری اقتصاد پردیس بینالملل دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
4 استاد گروه اقتصاد دانشکده علوم اداری و اقتصادی دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
doi
10.22067/erd.2021.68839.1012چکیده
چکیده یکی از محورهای برنامههای توسعه اقتصادی در ایران، گرایش از برنامهریزی بخشی به سمت برنامهریزی منطقهای است و هدف این گرایش، تخصیص منابع و فعالیتها به هر نقطه بر مبنای استعدادها و ویژگیهای خاص آن و کاهش شکاف رشد اقتصادی بین مناطق مختلف کشور است. بر این اساس، مطالعاتی در زمینه شناخت وضع موجود این مناطق، روند آن در آینده و شناسایی عوامل مؤثر در رشد اقتصادی هر منطقه میتواند برای برنامهریزان اقتصادی و منطقهای در تنظیم برنامههای توسعه اقتصادی سودمند باشد. هدف این مقاله بررسی اثرات سرریز فضایی شهرنشینی بر رشد اقتصادی استانهای کشور و همچنین نقش شهرنشینی بر سرعت همگرایی استانهاست. برای این منظور، ابتدا همگرایی (بتا) رشد اقتصادی استانهای ایران در طی سالهای 2005 تا 2017 با استفاده از مدل پانل فضایی برآورد شده، سپس به نقش شهرنشینی در سرعت همگرایی استانها پرداخته شده است. نتایج به دست آمده در این پژوهش، نشان میدهد با توجه به اینکه رشد اقتصادی استانهای کشور دارای اثرات فضایی و مکانی بوده و رشد هر استان متأثر از استانهای مجاور نیز است. ازاینرو همگرایی فضایی از نوع بتا بین استانهای کشور تأیید میشود. همچنین شهرنشینی یکی از متغیرهای مؤثر بر رشد اقتصادی استانها است و اثر فضایی آن به لحاظ آماری معنیدار بوده و باعث افزایش سرعت همگرایی اقتصادی استانها میشود.
