بررسی اثر نسبی عوامل اقلیمی بر تبخیر-تعرق پتانسیل با روش تجزیه به عاملها (مطالعه موردی: ایستگاه های زنجان و ماهنشان)
نویسندگان
1 دانشگاه بین المللی امام رضا
2 دانشگاه خلیج فارس
3
doi
10.22034/iwrr.2023.181864چکیده
در این تحقیق، اهمیت نسبی متغیرهای مختلف هواشناسی مؤثر بر تبخیر-تعرق پتانسیل گیاه مرجع (ET 0 ) در دو ایستگاه (زنجان و ماهنشان) با حداقل 20 سال آمار منتهی به 2021 تحلیل شده است. روش پنمن-مانتیث برای تخمین ET 0 استفاده شد. برای مطالعه اهمیت نسبی متغیرهای اقلیمی بر تبخیر-تعرق پتانسیل گیاه، از روش تجزیه به عاملها استفاده شد. دادهها شامل بارش، میانگین دمای هوا (بیشینه و کمینه)، سرعت باد، رطوبت نسبی و ساعات آفتابی بوده و همبستگی بین آنها تحلیل شد. نتایج نشان داد که بجز یک مورد (باد با بارش ) که همبستگی معنیدار نداشتهاند، در سایر موارد ضرایب همبستگی بین متغیرها در سطح 5 درصد معنیدار بودند. در هر دو ایستگاه، دو مؤلفه اول دارای مقدار ویژه بیش از یک بود و مؤلفههای بعدی مقدار ویژه بسیار ناچیزی (نزدیک صفر) داشتند. در زنجان، دو مؤلفه اول در کل 80/673 درصد واریانس را توجیه میکرد. این رقم در ماهنشان بیش از 82/5 درصد بود. در هر دو ایستگاه پارامتر ساعات آفتابی مهمترین عامل مؤثر بر ET 0 بود، پس از آن پارامترهای حداکثر دمای هوا، حداقل دمای هوا و رطوبت نسبی به ترتیب در رتبههای دوم تا چهارم قرار گرفتند. نتایج نشان داد که در هر دو ایستگاه، متغیر بارش بر روی ET 0 اثر چندان مؤثری نداشته است. رسم نمودار عمود برهم مؤلفههای اول و دوم در ایستگاهها نشان داد که الگوی موقعیت مکانی پارامترهای اقلیمی در هر دو ایستگاه مشابه هم بود. یافتههای این مطالعه در مدیریت منابع آب منطقه میتواند مفید واقع شود.