فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

تشکیل نخستین دانشکده‌ی هنر ایران در دهه‌ی 20ه.ش و پس از آن، تاسیس موزه‎‌ی هنرهای معاصر تهران در سال 1362ه.ش سرآغاز حضور و زمینه‌ساز فعالیت هنرمندان تجسمی ایران در عرصه‌ی جهانی بود. پس از این جریان، فعالیت هنرمندان به ویژه نقاشان ایرانی در فستیوال‌ها و رویدادهای بین‌المللی هنر، با افت و خیزهای متفاوت که متاثر از شرایط اجتماعی کشور بوده، ادامه یافت. روش تحقیق این پژوهش، توصیفی-تحلیلی با رویکرد تطبیقی و شیوه گردآوری اطلاعات آن، اسنادی و میدانی است. پژوهش پیش‌رو قصد دارد ضمن در نظر داشتن تحولات فرهنگی اجتماعی ایران به بررسی جایگاه نقاشان ایرانی در رویدادهای بین‌المللی هنر در دهه اخیر بپردازد و این میزان حضور را، به تفکیک جنسیت، حضور در داخل یا خارج از کشور، گروه های سنی، نوع تحصیلات ارزیابی نماید و نتایج آن را با هنرمندان کشورهای همسایه قیاس نماید. مساله پژوهش بررسی چگونگی حضور هنرمندان تجسمی ایران با تاکید بر نقاشان در رویدادهای بین‌المللی هنر، در فاصله سال‌های 2010 تا 2020 میلادی است. به نظر می‌رسد هنرمندان ایرانی سهم قابل‌توجهی در شرکت در رویدادهای هنری جهان داشته و از این میان، هنرمندان نقاش، حضور پررنگ‌تری در قیاس با دیگر هنرمندان رشته‌های تجسمی به خود اختصاص داده‌اند. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که در معتبرترین رویدادهای هنر در فاصله سال‌های 1389 تا 1399 (2010-2020م.)، حضور نقاشان مرد بیشتر از زنان بوده، در حالی‌که میانگین سنی نقاشان زن نسبت به مردان بیشتر است. اکثریت نقاشان ایرانی شرکت‌کننده در این رویدادها، در خارج از کشور اقامت داشته و عمدتاً دارای تحصیلات آکادمیک بوده‌اند. همچنین حضور نقاشان نسبت به هنرمندانی که در رشته‌های مختلف هنرهای تجسمی فعالیت دارند چشمگیرتر است. در پایان، ذکر این نکته اهمیت دارد که در دهه اخیر رشد مشارکت هنرمندان جوان و نقاشان خودآموخته ایرانی در نتایج آماری رویدادهای جهانی مشهود است؛ هر چند همه‌گیری ویروس کرونا، خلل جدی در این روند ایجاد نمود.