بررسی تنوع آللی جایگاههای ریزماهواره ژنوم D در آژیلوپس تائوشی با نشانگرهای mir-SSR
نویسندگان
1 گروه ژنتیک و بهنژادی گیاهی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
2 دانشیار، گروه ژنتیک و بهنژادی گیاهی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی، قزوین، ایران.
3 گروه ژنتیک و به نژادی گیاهی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران
4 مرکز تحقیقات گیاهان داروئی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
doi
10.22092/ijrfpbgr.2024.365117.1458چکیده
سابقه و هدف: تنوع ژنتیکی مهمترین نیاز اصلاح نباتات است که ناشی از تکامل طبیعی است و یکی از مهمترین اجزای پایداری نظامهای بیولوژیک میباشد. در میان گونههای مختلف آژیلوپس، Ae. tauschiiبا بخشیدن ژنوم D به گندمهای زراعی به عنوان اصلیترین خویشاوند وحشی گندم نان معرفی شده است. هدف اصلی این پژوهش، بررسی تنوع آللی جایگاههای ریزماهواره ژنوم D در 89 توده آژیلوپس متعلق به گونه Aegilops tauschiiجمعآوری شده از مناطق مختلف ایران و کشورهای ترکیه، افغانستان، ارمنستان، سوئد و آذربایجان و بررسی کارایی 32 جفت نشانگر ریزماهواره mir-SSR در تفکیک تودههای Ae. tauschii برای شناسایی و استفاده در برنامههای مدیریت ژرمپلاسم و استفاده از آن در برنامههای بهنژادی بود.مواد و روشها: بذرهای 89 توده ایرانی و غیرایرانی Ae. tauschii در گلدانهای مناسب کشت گردیده و در مرحله شش برگی استخراج DNA از بافت برگ با روش CTAB انجام شد. سپس تکثیر آللها با 32 جفت آغازگر ریزماهوارهmir-SSR انجام گردید. الگوی باندی براساس حضور و عدم حضور باند و براساس اندازه آلل امتیازدهی شد. تجزیهوتحلیل آماری با استفاده از نرمافزارهایGen Alex و NTSYS انجام شد.نتایج: از 32 جفت آغازگر مورد مطالعه 31 جفت آغازگر با الگوی باندی مناسب انتخاب و در مجموع 104 آلل تولید شد که 91 آلل چند شکل بودند. تعداد آللها برای هر آغازگر از 2 تا 5 با میانگین تعداد آلل 35/3 برای هر جفت آغازگر متغیر بود. میانگین درصد چندشکلی برای آغازگرهای مورد مطالعه 91/88 محاسبه گردید. محتوای اطلاعات چند شکلی (PIC) برای آغازگرهای مختلف از 52/0 تا 95/0 با میانگین 81/0 بود. برای تعیین نشانگرهای متمایزکننده تودهها، آللهای اختصاصی برای تودههای هر گروه شناسایی شدند. در 14 جمعیت Ae. tauschii مورد مطالعه 13 آلل اختصاصی شناسایی شد که از این میان جمعیت مازندران بیشترین تعداد آلل اختصاصی را به خود اختصاص داد. تجزیه خوشهای، تودههای مورد بررسی را به 5 گروه اصلی طبقهبندی نمود، بهطوریکه این گروهبندی نتوانست 14 جمعیت مختلف را بهطور کامل از هم تفکیک کند.نتیجه گیری:نتایج نشان داد تنوع ژنتیکی بیشتری در تودههای مازندران نسبت به تودههای دیگر مشاهده شد. گروهبندی حاصل از تجزیه خوشهای بیانگر اختلاط ژنتیکی زیاد بین این جمعیتها و یا مشابه بودن شرایط جغرافیایی تودههای قرار گرفته در یک گروه است. در مجموع، نتایج حاصل نشان داد که نشانگرهای ریزماهواره mir-SSR دارای چندشکلی بالا و از قدرت تمایز مناسب بین تودهها و تبیین تنوع آللی برخوردار بودند و میتوان از آنها به عنوان آغازگرهای سودمند برای بررسی تنوع ژنتیکی در برنامههای اصلاحی و به نژادی استفاده کرد.