مقایسه اثر آنی و بلند مدت کینزیوتیپ تسهیلی و مهاری بر اسپاستیسیتی عضله گاستروسولئوس و دامنه ی حرکتی مچ پا کودکان فلج مغزی دای پلژی اسپاستیک

نویسندگان

1 گروه تندرستی و بازتوانی در ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

2 گروه تندرستی و بازتوانی در ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

3 گروه تندرستی و بازتوانی در ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

doi
10.22038/mjms.2025.86572.4945
چکیده

مقدمه: فلج مغزی یک اختلال غیر پیشرونده رشدی است که به دلیل ماهیت مزمن و ناتوان کننده اش می تواند بر سلامت روانی و جسمی افراد مبتلا به این اختلال تاثیر بگذارد.مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثر آنی و بلند مدت کینزیوتیپ تسهیلی و مهاری بر اسپاستیسیتی عضله گاستروسولئوس و دامنه حرکت کودکان فلج مغزی دای پلژی اسپاستیک انجام شد.روش کار: روش این پژوهش نیمه تجربی با سه گروه بود. تعداد34کودک مبتلا به فلج مغزی به صورت تخصیص تصادفی بلوک وارد مطالعه شدند.در این مطالعه میزان اسپاستیسیتی گاستروسولئوس به وسیله مقیاس اصلاح شده اشورث و دامنه ی حرکتی به وسیله گونیامتر مورد ارزیابی قرار گرفت . داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: با توجه به نتایج به دست آمده تفاوت معناداری در استفاده بلند مدت و آنی کینزیوتیپ مهاری در مقایسه با کینزیوتیپ تسهیلی براسپاستیسیتی عضله گاستروسولئوس و دامنه ی حرکتی مچ پا کودکان با فلج مغزی دای پلژی اسپاستیک وجود نداشت.(P>0/05)نتیجه‌گیری: نتایج حاضر نشان داد که کینزیوتیپ تسهیلی و مهاری بر میزان اسپاستیسیتی عضله گاستروسولئوس و دامنه ی حرکتی مچ پا می تواند اثر گذار باشد اما تفاوت معنی داری در استفاده از کینزیوتیپ تسهیلی در مقابل کینزیوتیپ مهاری بر میزان اسپاستیسیتی عضله گاستروسولئوس و دامنه ی حرکتی مچ پا وجود نداشت.