طراحی مدلی متعارف از رابطه بین شاخص‌های شناسایی بافت فرسوده و توسعه پایدار شهری در بافت فرسوده اطراف حرم مطهر رضوی

نویسندگان

1 موسسه آموزش عالی غیر انتفاعی غیر دولتی خراسان

doi
10.22067/erd.v25i16.72805
چکیده

بافت فرسوده یکی از موضوعات مهم در سیاست­گذاری عمومی شهری است که علاقه‌مندان زیادی را در طول دو دهۀ گذشته در زمینه­های نظری و عملی به خود جلب کرده است. توسعه پایدار شهری نیز از مهم‌ترین چالش­های فراروی بشریت در قرن بیست و یکم است که در ارتباط با بافت فرسوده و تبعات آن مورد توجه اندیشمندان حوزه­های مختلف مطالعاتی خاصّه اقتصاد شهری بوده است. این مقاله با هدف ارائة مدل بومی توسعه پایدار شهری برای منطقه ثامن مشهد به بررسی روابط بین شاخص­های شناسایی بافت فرسوده و شاخص­های توسعه پایدار شهری با استفاده از مدل­یابی معادلات ساختاری پرداخته است؛ چراکه مشهد به­عنوان دومین کلان­شهر مذهبی دنیا، از نظر فرسودگی و پایداری، و نیز دسترسی به خدمات و منابع با مشکلات عدیده­ای روبه­رو است و با حضور خیل عظیم جمعیت زائران، اقتصاد شهری را نیز با مسائل اجتماعی و مدیریتی مواجه ساخته است؛ بنابراین این مطالعه با استفاده از روش پیمایشی و ابزار پرسشنامه به گردآوری داده‌های تحقیق از یک نمونه 201 نفره ساکنین بافت فرسوده اطراف حرم که از بافت خارج شده و ملک خود را واگذار کرده‌اند، اقدام نموده و از نرم‌افزارهای آماری SPSS 24 و LISREL 8.8 برای تحلیل استفاده کرده است. نتایج تحلیل نشان از تأثیرات شاخص­های شناسایی بافت فرسوده روی شاخص­های توسعه پایدار پیرامون حرم مطهر با ضریب 49/0- دارد.