بررسی دکترین وطن آبی ترکیه از منظر حقوق بینالملل
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق بینالملل، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استاد حقوق بینالملل عمومی دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشآموخته کارشناسی ارشد مطالعات منطقهای دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22054/qjpl.2023.69176.2811چکیده
در سال 2020 منطقه مدیترانه شرقی یکی از پرچالشترین دوران تاریخی خود را پشت سر گذاشت و شاهد رویارویی ترکیه، یونان، قبرس، سوریه، لبنان، اسرائیل، مصر و لیبی بود. کشف ذخایر قابل توجه منابع هیدروکربنی باعث عمیقتر شدن شکاف موجود بین نظرات کشورهای منطقه در خصوص تحدید حدود مرزهای دریایی شد که با اعمال نفوذ و فشار قدرتهای منطقهای و جهانی همراه شده است. وجود میادین نفت و گاز در مدیترانه شرقی، رقابت کشورهای ساحلی برای گسترش منطقه دریایی مورد ادعای خود را تا حدی افزایش داد که بدون داشتن همسایگی، به تحدید حدود مرز دریایی پرداختهاند و برخی از اعضای ناتو (ترکیه، فرانسه و یونان) را تا سرحد درگیری نظامی پیش برد. در اوضاع آشفته سیاسی منطقه، اعلام دکترین وطنآبی ترکیه متعاقب امضای یادداشت تفاهم مرز دریایی ترکیه و لیبی، موجب اعتراض کشورهای منطقه شد. این موضوع، یونان را بر آن داشت تا مذاکرات مرزی با مصر را با سرعت بیشتری ادامه دهد و به موافقتنامه مرز دریایی دست یابد. هرچند سایه کنشهای سیاسی کشورهای منطقه بر روی توافقات واضح است، در اینجا سعی میشود ابعاد حقوقی اقدام ترکیه در معرفی وطنآبی از منظر حقوق بینالملل دریاها و رویه قضایی بررسی شود.
