اثر تحریکی تیدیازورون (TDZ) و پوترسین (PUT) و نوع ریزنمونه بر اندامزایی غیرمستقیم گیاه همیشهبهار (Calendula officinalis L)
نویسندگان
1 نویسنده مسئول مکاتبات، دانشیار، گروه علوم باغبانی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ملاثانی، خوزستان پستالکترونیک: mrsalehisalmi@gmail.com
2 استاد، گروه علوم باغبانی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ملاثانی، خوزستان
3 دانشآموخته کارشناسی ارشد، گروه علوم باغبانی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ملاثانی، خوزستان
doi
10.22092/ijrfpbgr.2021.342772.1367چکیده
گیاه همیشهبهار(Calendula officinalis L.) یکی از مهمترین گیاهان زینتی- دارویی در ایران است که در ترکیب با سایر مواد اولیه دارویی برای تولید داروهای کم خطر برای انسان مورد استفاده قرار میگیرد. این پژوهش بهمنظور تولید انبوه این گیاه به وسیله کشت بافت، چهار آزمایش جداگانه فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار (هر تکرار ده مشاهده) در چهار مرحله کالوسزایی، اندامزایی غیرمستقیم، ریشهزایی و سازگاری انجام شد. نتایج نشان داد که بیشترین میزان کالوسزایی در تیمار ریزنمونه برگی و در محیط کشت حاوی 2 میلیگرم در لیتر 2,4-D مشاهده شد. بلندترین و بیشترین شاخهزایی در تیمار کالوس بهدست آمده از ریزنمونه برگی در محیط کشت حاوی 1 میلیگرم در لیتر تیدیازورون (TDZ) و به همراه 100 میلیگرم در لیتر پوترسین (PUT) در اندامزایی غیرمستقیم مشاهده گردید. قلمههای کشت بافتی در محیط کشت 2 میلیگرم در لیتر NAA بهترین ریشهزایی را داشتند. گیاهچههای بهدست آمده در گلدانهای حاوی پرلیت سازگاری بهتری نشان دادند. با بهینهسازی تولید کالوس از ریزنمونههای همیشه بهار و تکثیر با تکنیک کشت بافت میتواند گامی مهم برای تولید گیاهانی با کیفیت یکسان و عاری از عوامل بیماریزا باشد.