بررسی اثرات متقابل انرژیهای تجدید پذیر و انتشار کربن دیاکسید بر توسعه انسانی: رویکرد همجمعی در روش خودرگرسیون با وقفه های توزیعی
نویسندگان
1 دانشگاه تهران
2
doi
10.22051/ieda.2024.45979.1398چکیده
افزایش سطح انتشار کربن یکی از جدیترین نگرانیهای دهه اخیر در دنیا است و کشورهای مختلف سیاستها و رویکردهای متفاوتی را برای کاهش شدت انتشار کربن دیاکسید اتخاذ میکنند؛ ازاینرو مطالعه حاضر به بررسی تأثیر انرژیهای تجدیدپذیر و انتشار کربن دیاکسید و همچنین اثرات متقابل آنها بر توسعه انسانی میپردازد. مطالعه حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی و کاربردی است که با روش خودرگرسیون با وقفههای توزیعی برای سالهای 2020-2000 برآورد شد. حجم نمونه 16 کشور از کشورهایی با توسعه انسانی بالا ازجمله ایران بود. نتایج نشان داد انتشار کربن دیاکسید در هر چهار حالت شامل انتشار CO2، انتشار CO2 از برق و گرما، انتشار CO2 از مصرف سوخت مایع و شدت انتشار کربن دیاکسید تأثیر منفی و انرژیهای تجدیدپذیر، تولید ناخالص داخلی، توسعه مالی و خالص سرمایهگذاری مستقیم خارجی تأثیر مثبت بر شاخص توسعه انسانی در بلندمدت در کشورهایی با توسعه انسانی بالا داشتند؛ همچنین اثرات متقابل انتشار کربن دیاکسید و انرژیهای تجدیدپذیر بر شاخص توسعه انسانی مثبت بود؛ بنابراین انرژیهای تجدیدپذیر میتوانند بهعنوان یک ابزار برای کنترل و کاهش اثرات انتشار آلودگیهای محیط زیست جهت افزایش توسعه انسانی مورد استفاده قرار گیرد؛ لذا پیشنهاد میشود سیاستهای استفاده و توسعه انرژیهای تجدیدپذیر گسترش یابد و سرمایهگذاریهای بیشتری در این بخش جذب شود؛ علاوه بر این، وضع قوانین تشویق مشارکتهای دولتی و خصوصی و رفع موانع سرمایهگذاری میتواند به سرمایهگذاران کمک کند تا در فعالیتهای انرژیهای تجدیدپذیر مشارکت کنند.