تصحیح فقهی ضمان تعلیقی؛ با رویکرد نقد مواد 691، 699 و 700 قانون مدنی
نویسندگان
1 طلبۀ سطح چهار حوزۀ علمیه قم
2 دانشیار پردیس فارابی دانشگاه تهران
doi
10.30513/cjd.2021.305.1060چکیده
یکی از بحثهای چالشبرانگیز فقهی، مسئلۀ اشتراط تنجیز در عقود است و به ادعای برخی فقیهان، بطلان عقد تعلیقی در فقه شیعه امری اجماعی است. یکی از عقود مهم و پرکاربرد، عقد ضمان است که به نظر بسیاری از فقها، اجماع مذکور در آن جریان داشته و ضمان تعلیقی نیز باطل میباشد. از سوی دیگر، برخی فقها با نقد ادلۀ بطلان تعلیق و همچنین استناد به ادلۀ عمومی وفای به عقد، با حکم بطلان به مخالفت پرداختهاند. در نظر ایشان، اجماع مدرکی بوده و دلیل اصلی بطلان، «امتناع عقلی» تعلیق در عقود است؛ اما مثالهای نقض متعدد در فقه، دلیلی بر رد این برهان عقلی است. همچنین صدق عنوان «التزام یا تعهد طرفینی» برای شمولیت ادلۀ عمومی وفای به عقد کافی است و ضمان تعلیقی نیز چنین خصوصیتی را دارا میباشد. به نظر میرسد با بررسی نظریات گوناگون و ادلۀ آنها، ادلۀ بطلان ضمان تعلیقی از استحکام کافی برخوردار نبوده و میتوان صحت آن را پذیرفت. این حکم در تعدیل و بازنگری مواد 691، 699 و 700 قانون مدنی ـکه حکم به بطلان ضمان تعلیقی مینمایندـ کاربرد داشته و از این طریق میتوان عقد بیمه را به عنوان مصداقی از آن تصحیح نمود. پژوهش پیش رو با روش توصیفی ـ تحلیلی و با گردآوری اطلاعات از منابع کتابخانهای و رایانهای و در ادامه با تجزیه و تحلیل این دادهها، به بررسی این موضوع پرداخته است.