مبانی ضرر غیرمستقیم قابلجبران در حقوق ایران و انگلیس
نویسندگان
1 . دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشکده علوم انسانی دانشگاه آزاد اسلامی (واحد شهر قدس ـ ایران)
2 استادیارگروه حقوق، دانشکده علوم انسانی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهر قدس- تهران ایران
3 استادیارگروه حقوق، دانشکده علوم انسانی دانشگاه آزاد اسلامی (واحد شهر قدس - تهران ایران.
4 استادیارگروه حقوق، دانشکده علوم انسانی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شهر قدس - تهران ایران
doi
10.30513/cjd.2021.25.1008چکیده
در حقوق ایران، قاعده کلی این است که ضرر غیر مستقیم قابل جبران نیست. با وجود این، امروزه حقوق مسئولیت تمایل دارد به طور استثنایی، برخی زیانهای غیر مستقیم را قابل جبران بداند. در حقوق انگلستان، چنانچه ضرر غیر مستقیم در حوزه پیشبینی طرفین آمده باشد، قابل جبران است. در این کشور، نظریههایی وجود دارند که به مرور در رویه قضایی تثبیت شده و مبنای جبران ضرر غیر مستقیم را تشکیل میدهند. تئوریهای نقض عهد کارا، نفع متوقع، نفع اتکاء، استرداد و اصل جبران کامل خسارات، هر یک به نوعی جبران ضرر غیر مستقیم را در انگلیس توجیهپذیر نمودهاند. در حقوق ایران نیز اگرچه همواره به لزوم مستقیم بودن ضرر تأکید شده است، لیکن قواعد فقهی و حقوقی محکمی وجود دارند که به طور استثنایی میتوان ضرر غیر مستقیم قراردادی و غیر قراردادی را با توسل به آنها قابل جبران دانست. سببیت، لاضرر، احترام، مقابله به مثل و بنای عقلا قواعدی هستند که میتوانند به عنوان مبنای جبران ضرر غیر مستقیم در حقوق ایران مورد شناسایی قرار گیرند.