سنجش وابستگی واردات بخشهای اقتصادی در ایران از منظر مبدأ، مقصد و سیاستی در دوره 1390-1380
نویسندگان
1 استاد، گروه اقتصاد توسعه و برنامهریزی، دانشکده اقتصاد علامه طباطبائی، تهران
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه اقتصاد توسعه و برنامهریزی، دانشکده اقتصاد علامه طباطبائی، تهران
3 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه اقتصاد توسعه و برنامهریزی، دانشکده اقتصاد علامه طباطبائی، تهران
4 استادیار، گروه اقتصاد نظری، دانشکده اقتصاد علامه طباطبائی، تهران
doi
چکیده
افزایش واردات واسطهای در سطح کلان اقتصادی در طی سالهای اخیر سبب شده است تا سنجش میزان وابستگی به واردات واسطهای از بعد مبدأ، مقصد و سیاستی در این مقاله مورد بررسی قرار گیرد. لذا در این مقاله، جدول داده ـ ستانده متقارن سال 1380 و 1390 به قیمتهای ثابت سال 1390 مبنای محاسبات قرار گرفتهاند. یافتهها حاکی از آن است که نخست، بخشهای صنعت، کشاورزی و خدمات بیشترین وابستگی به واردات واسطهای از بعد مبدأ را داشتهاند. دوم، بیشترین وابستگی به واردات از بعد مقصد متعلق به بخشهای صنعت، ساختمان و کشاورزی است. سوم با بررسی وابستگی به واردات واسطهای از بعد سیاستی طی این دهه، مشخص شد که بخش صنعت بیشترین وابستگی به واردات را از بعد سیاستی دارد و اگر سایر بخشها به عنوان بخش سیاستی کشور انتخاب شوند، بیشترین واردات واسطهای از بخش صنعت صورت خواهد گرفت. چهارم، طی این سالها وابستگی به واردات واسطهای از بعد سیاستی، روند افزایشی داشته است.
