مدلیابی رابطه سرمایه روانشناختی و ناگویی هیجانی با طلاق عاطفی ازطریق میانجیگری سازگاری زناشویی در زوجین متقاضی طلاق
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی, گروه روانشناسی , واحد تبریز, دانشگاه آزاد اسلامی, تبریز, ایران.
2 استادیار, گروه روانشناسی , واحد تبریز, دانشگاه آزاد اسلامی, تبریز, ایران. (نویسنده مسئول)
3 استادیار, گروه روانشناسی ومشاوره , واحد تبریز, دانشگاه آزاد اسلامی, تبریز, ایران.
4 دانشیار, گروه روانشناسی, ، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان, تبریز, ایران
5 استاد, گروه روانشناسی تربیتی ، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان, تبریز, ایران
doi
10.22038/mjms.2025.86080.4925چکیده
پژوهش حاضر با هدف تعیین برازش مدل رابطه سرمایه روانشناختی و ناگویی هیجانی با طلاق عاطفی با میانجیگری سازگاری زناشویی در زوجین متقاضی طلاق انجام گرفت. روش پژوهش توصیفی همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه زوجین متقاضی طلاق مراجعهکننده به مراکز مشاوره شهر بابل در سال 1402 بودند (780=N). بااستفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده تعداد 271 زن انتخاب شدند (271= n) و به سوالات پرسشنامه سرمایه روانشناختی لوتانز و همکاران (2007)، مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو بگبی و همکاران (1994)، مقیاس طلاق عاطفی گاتمن و همکاران (1995) و مقیاس سازگاری زوجی اصلاح شده باسبی و همکاران (1995) پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل دادهها با روش مدلیابی معادلات ساختاری و تحلیل مسیر و با با کمک نرمافزارهای آماری اسپیاساس و لیزرل انجام شد. یافتهها نشان داد بین خود کارآمدی با طلاق عاطفی رابطه منفی معنیداری وجود دارد؛ (424/0-r=؛ 01/0>p). بین تاب اوری با طلاق عاطفی رابطه منفی معنیداری وجود دارد؛ (141/0-r=؛0 05/0>p). بین امیدواری با طلاق عاطفی رابطه منفی معنیداری وجود دارد؛ (243/0-r=؛ 01/0>p).
