نقش میانجی تنظیم هیجان در رابطه بین تکانشگری و اعتیاد به عشق در دانشجویان
نویسندگان
1 کارشناس ارشد روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.
2 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
3 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان،رشت، ایران
doi
10.22034/spr.2025.497783.2054چکیده
مقدمه: یکی از مهمترین مسائل دوران دانشجویی، رابطۀ عاشقانه با جنس مخالف است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطهای تنظیم رفتاری هیجان در رابطۀ تکانشگری و اعتیاد به عشق در دانشجویان انجام شد. روش: روش این پژوهش، توصیفی-همبستگی و از نوع مدلسازی معادلات ساختاری بود. نمونه آماری پژوهش حاضر شامل 360 دانشجوی کارشناسی دختر و پسر دانشگاه گیلان در سال تحصیلی 1403 بود که بهصورت در دسترس از میان دانشجویان در سال تحصیلی 403-1402 انتخاب شدند. دادهها با استفاده از مقیاسهای اعتیاد به عشق پیبادی (2005)، تکانشگری بارت (2004)، تنظیم رفتاری هیجان کرایج و گارنفسکی (2019) جمعآوری شد. برای تحلیل دادهها از روشهای ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر استفاده شد. یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد که مدل نهایی پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است )05/0 RMSEA=و 001/0< (P. همه ضرایب مسیر به جز مسیر تنظیم هیجان سازگار به تکانشگری و تنظیم هیجان ناسازگار به اعتیاد به عشق معنادار بود ) 001/0>(P. نتایج نشان داد تنظیم ناسازگارانه هیجان در رابطهی تکانشگری و اعتیاد به عشق در دانشجویان نقش میانجی دارد ) 001/0>(P، ولی اثر غیرمستقیم تنظیم تکانشگری با میانجیگری تنظیم سازگارانه هیجان بر اعتیاد به عشق دانشجویان معنیدار نبود ) 05/0<(P. نتیجهگیری: در این راستا میتوان نتیجه گرفت تنظیم ناسازگار هیجان از طریق ایجاد چرخههای معیوب در روابط به عنوان یک متغیر میانجی عمل کرده و تکانشگری به واسطهی تنظیم هیجان ناسازگار در اعتیاد به عشق دانشجویان نقش مهمی دارد.