بازسازی معادن (بخش اول): معادن، منابع طبیعی و توسعه پایدار
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی ارومیه
doi
10.22034/wmji.2024.2025429.1057چکیده
بهطورکلی معدن و معدنکاری خواسته یا ناخواسته با تخریب عرصههای منابع طبیعی و محیطزیست همراه است. این امر تا جایی پیش رفتهاست که حامیان و طرفداران منابع طبیعی و محیطزیست، فعالیتهای معدنی و معدنکاری را یکی از مهمترین عوامل تخریب عرصههای منابع طبیعی و محیطزیست میدانند. از سوی دیگر، اهمیت و نقش معدن و معدنکاری در پیشرفت کشور و رسیدن به توسعهای پایدار بر کسی پوشیده نیست. بهعبارتدیگر، نه میتوان فعالیتهای معدنی و معدنکاری را متوقف کرد و نه میتوان بر اهمیت عرصههای منابع طبیعی و محیطزیست بهعنوان یکی از ارکان توسعه پایدار چشم پوشید. آنچه مسلّم است، نقطهی تعامل و تعادل این دو مقوله بازسازی و احیا معادن میباشد. بدین معنی که پس از بهرهمندی از معادن کوچک و بزرگ، لازم است این معادن باهدف پایداری منابع طبیعی و محیطزیست بازسازی و احیا شوند و تا جایی که ممکن است شرایط تخریبی و آشفتگیهای ایجادشده، به حالت پیش از معدنکاری و یا نزدیک به حالت نخست برگردانده شود.