بازسازی معادن (بخش اول): معادن، منابع طبیعی و توسعه پایدار

نویسندگان

1 دانشگاه علوم پزشکی ارومیه

doi
10.22034/wmji.2024.2025429.1057
چکیده

به‌­طور­کلی معدن و معدنکاری خواسته یا ناخواسته با تخریب عرصه‌­های منابع طبیعی و محیط­زیست همراه است. این امر تا جایی پیش رفته‌­است که حامیان و طرفداران منابع طبیعی و محیط­زیست، فعالیت‌­های معدنی و معدنکاری را یکی از مهم­ترین عوامل تخریب عرصه­‌های منابع طبیعی و محیط­زیست می­دانند. از سوی دیگر، اهمیت و نقش معدن و معدنکاری در پیشرفت کشور و رسیدن به توسعه‌­ای پایدار بر کسی پوشیده نیست. به­‌عبارت­دیگر، نه می­‌توان فعالیت‌­های معدنی و معدنکاری را متوقف کرد و نه می­توان بر اهمیت عرصه­‌های منابع طبیعی و محیط­زیست به‌­عنوان یکی از ارکان توسعه پایدار چشم پوشید. آنچه مسلّم است، نقطه‌­ی تعامل و تعادل این دو مقوله بازسازی و احیا معادن می‌­باشد. بدین معنی که پس از بهره‌­مندی از معادن کوچک و بزرگ، لازم است این معادن با­هدف پایداری منابع طبیعی و محیط­زیست بازسازی و احیا شوند و تا جایی که ممکن است شرایط تخریبی و آشفتگی‌­های ایجاد­شده، به حالت پیش از معدنکاری و یا نزدیک به حالت نخست برگردانده شود.