حکمرانی آب یا آبخیز در ایران
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی ارومیه
doi
10.22034/wmji.2024.2020720.1049چکیده
هرگونه آسیب به منابع آبخیز میتواند اثرات و پیامدهای قابلتوجهی برای گروداران داشته باشد. در این راستا؛ افزایش فشار و تنش بر بومسازگانها و بحران منابع آب در کشور بیش از آنکه ناشی از فعالیتهای غیرانسانی باشد، حاصل قوانین، سیاستها و عدم مدیریت جامع در حوزههای آبخیز است. بهمنظور رهایی از این ورشکستگی، تصحیح اندیشه حکمرانی سابق و سلامت کیفیت حکمرانی در حوزههای آبخیز کشور ضروری است. از اینرو، در این پژوهش سعی شده است که با بررسی حکمرانی نامطلوب منابع آب در کشور که در رقابتی با منافع کوتاهمدت به قیمت نابودی سرمایههای آبخیز در بلندمدت منجر شده است؛ دیدگاه مسئولان، متخصصان و گرودارن را بهسوی حکمرانی شایسته آبخیز تغییر دهد. یافتههای پژوهش حاکی از آن است که این نوع حکمرانی برخلاف حکمرانی حاکم در کشور، با در نظر گرفتن تمامی اجزای آبخیز و دخیل کردن تمامی مسئولان و گروداران در جهت اصلاح و بهبود سلامت آبخیز تلاش میکند. ضمن اینکه، به بهانه تأمین و بازگردانی یک منبع در کوتاهمدت، سایر منابع آبخیز را در بلندمدت تحتفشار و نابودی قرار نمیدهد. در این راستا؛ پیشنهاد میشود برای بهبود و سلامت آبخیزها و رهایی از بحرانهای به وجود آمده در آبخیزها؛ حکمرانی شایسته آبخیز جایگزین حکمرانی نامطلوب غالب در کشور شود.