نقش واسطهای پرخاشگری در ارتباط بین خودشیفتگی و جامعهپسندی: مدلی واریانس محور
نویسندگان
1 گروه روان شناسی- واحد سنندج-دانشگاه آزاد اسلامی- سنندج - ایران
doi
10.22034/spr.2024.437098.1911چکیده
مقدمه: داشتن جامعه سالم در گرو رفتار جامعهپسند افراد آن است بنابراین درک عوامل مؤثر بر این رفتارها حائز اهمیت است. پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل واریانس محور نقش واسطهای پرخاشگری در ارتباط بین خودشیفتگی و جامعهپسندی در دانشجویان انجام شد.روش: طرح پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی است. جامعۀ آماری پژوهش شامل 7589 دانشجوی دانشگاه آزاد اسلامی در سال 1402 بود که تعداد 341 نفر به روش نمونهگیری ترکیبی (مرحله اول تصادفی خوشهای و مرحله دوم دردسترس) در پژوهش شرکت کردند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای خودشیفتگی (راسکین و تری، 1988)، پرخاشگری (زاهدیفر، 1379) و مجموعه شخصیت جامعهپسند (پنر، 2002) استفاده شد. تحلیل دادهها در چارچوب مدلسازی معادلات ساختاری با استفاده از نرمافزار PLS 3 انجام شد.یافتهها: نتایج نشان داد که مدل کلی پژوهش، به صورت مطلوبی با دادهها برازش دارد. در بررسی یافتهها مشخص شد اثر مستقیم خودشیفتگی بر پرخاشگری و اثر مستقیم پرخاشگری بر شخصیت جامعهپسند (0/01≤P) و اثر غیرمستقیم خودشیفتگی بر جامعهپسندی معنیدار میباشد (0/05≤P).نتیجهگیری: نتایج پیامدهایی برای مفهومسازی خودشیفتگی، اهمیت نقش واسطهای پرخاشگری و بهبود درک شخصیت جامعه-پسند دارد. لذا، با توجه به تأیید نقش واسطهای پرخاشگری در ارتباط بین خودشیفتگی و جامعهپسندی میتوان برای کاهش خودشیفتگی و افزایش جامعهپسندی در دانشجویان برنامههایی برای آموزش و کاهش پرخاشگری آنان مدنظر قرار داد.