تاثیر تمرینات هوازی بر مقاومت انسولین و محور AMPK/PI3K در عضله نعلی رت های دیابتی نوع 2
نویسندگان
1 گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران
3 گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد ساوه، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایران
doi
10.22038/mjms.2024.83168.4784چکیده
مقدمه: نقش مولفه های ژنتیکی در هایپرتروفی و نیمرخ گلیسیمیک بویژه در حضور دیابت نوع 2 به خوبی مشخص شده است. این مطالعه با هدف تعیین اثر تمرینات هوازی بر محور AMPK/PI3K در عضله نعلی و مقاومت انسولین در رت های دیابتی نوع انجام گرفت.روش کار: برای این منظور، 14 سر رت نر ویستار 10 هفته ای(10±220 گرم) توسط تزریق درون صفاقی نیکوتین آمید و STZ دیابتی نوع 2 شده و به شیوه تصادفی به 2 گروه کنترل(7=n) و ورزش(7=n) تقسیم شدند. رت های گروه ورزش در یک دوره تمرینات 10 هفته ای هوازی به تعداد 5 جلسه در هفته در قالب دویدن روی تریدمیل شرکت نمودند. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، بیانPI3K و AMPK در عضله نعلی همچین سطوح گلوکز ناشتا در گروه های مورد مطالعه اندازه گیری شد. از مقادیر ناشتایی گلوکز و انسولین جهت محاسبه مقاومت انسولین استفاده شد. داده ها توسط آزمون تی مستقل بین گروه ها مقایسه شدند.نتایج: در مقایسه با گروه کنترل، تمرینات هوازی به افزایش معنی دار بیانPI3K در عضله نعلی(005/0 =P) و کاهش معنی دار گلوکز ناشتا(001/0 =P) و مقاومت انسولین(010/0 =P) منجر شد. بیان AMPK در پاسخ به تمرینات هوازی نسبت به گروه کنترل تغییر نکرد(238/0 =P).نتیجه گیری: بر پایه این یافته ها، بهبود گلوکز و مقاومت انسولین در پاسخ به تمرینات هوازی را شاید بتوان به افزایش بیان PI3K در عضله نعلی نسبت داد. شناخت مکانیسم های عهده دار هایپرتروفی عضلانی در پاسخ به ورزش نیازمند مطالعات سلولی مولکولی بیشتر در این زمینه است.