تحلیل گفتمان عدالت اجتماعی با تأکید بر آموزههای قرآن کریم در سیرۀ امام علی علیه السلام
نویسندگان
1 دانشیار، گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه اراک، اراک، ایران
doi
10.22084/qss.2024.29748.1064چکیده
اسلام دینی اجتماعی است و دستیابی به اهداف حاکمیت دینی در جامعه، در گرو پیادهسازی و برپایی مقولاتی چون عدالت اجتماعی است که از آموزههای مهم در سیرۀ اولیای دین است. سیرۀ حکومتی امام علی(ع) به مثابه منشور حاکمیت دینی، تصویر روشنی از کارکرد و نقش عدالت اجتماعی ارائه را میکند. از اینرو در نوشتار حاضر با روش توصیفی تحلیلی و با رویکرد تحلیل گفتمان به بررسی عدالت اجتماعی در سیره علوی (ع) با تأکید بر آموزههای قرآن پرداخته شد و این نتیجه حاصل آمد که احیای حق و اماته باطل، اقامه قسط و پرهیز از ظلم و جور، دالهای مرکزی گفتمان عدالت را شکل میدهند. بخشی از گفتمان عدالت در بردارنده کنشهایی در قالب امر و نهی است که گفتهیابان را به انجام کنش موردنظر سوق میدهد که متناسب با نظام گفتمانی برنامهمدار و القایی است. در تکمیل این گفتمان، فشارههای تنشی و عاطفی، نقش آفرین است. در این سطح از گفتمان با بیان نتایج مترتب بر اجرای عدالت و یا عدم اجرای آن و نیز ذکر محاسن عدالت، کنشگر به انجام کنشهای مربوطه در سطح گفتمان هوشمند که نوعی از دستور و القا را در بر دارد، نزدیک میشود. بخشی از گفتمان نیز شامل نظام گفتمانی مرام مدار است. ابزار اجرای عدالت در این سطح، از تنظیم قوانین اجتماعی و حقوقی فراتر رفته و یک ضامن درونی کنشگران را به انجام کنش عادلانه سوق میدهد. این سطوح همه متأثر از پذیرش اصل عدل در نظام تکوین و جعل الهی است که حوزه گفتمان رخدادی از نوع مشیت الهی است.